W tym samym czasie, gdy rozgrywa się dramat w Mers-el-Kébir, inna francuska eskadra, admirała Godfroya, stoi w porcie w Aleksandrii w Egipcie, pośrodku brytyjskiej floty admirała Cunninghama. Jak gdzie indziej, Brytyjczycy chcą mieć pewność, że te okręty nie wpadną w ręce państw Osi.
Ale sytuacja różni się od tej pod Oranem: 2 eskadry stoją obok siebie w tym samym porcie, a obaj admirałowie znają się i szanują. Użycie siły wywołałoby bratobójczą rzeź na ciasnych wodach. Godfroy i Cunningham muszą znaleźć wyjście.
Opcje są te same co w Mers-el-Kébir, ale kontekst skłania do powściągliwości. Można wynegocjować pokojową neutralizację (rozbrojenie okrętów francuskich na miejscu, bez walki). Można użyć siły, jeśli nie uda się dojść do porozumienia, jak w Oranie. Można wreszcie pozwolić wyjść do francuskiego portu, ryzykując, że dołączy do Osi. Którą drogą pójdą obaj marynarze?
W Aleksandrii górę bierze pokojowa neutralizacja: Godfroy i Cunningham w cierpliwym dialogu dochodzą do porozumienia. zostaje rozbrojona na miejscu (paliwo zostaje wyładowane, kluczowe części usunięte), bez jednego wystrzału, a jej załogi pozostają w Aleksandrii. Kontrast z rzezią w Mers-el-Kébir (blisko 1 300 zabitych) jest uderzający: dowodzi, że negocjowane wyjście było możliwe i że wzajemny szacunek marynarzy oszczędził drugiego dramatu. Aleksandria pozostaje przykładem kryzysu rozładowanego zimną krwią, tam gdzie w Oranie rozstrzygnęła siła. przeczeka w stanie neutralizacji dalszy ciąg wojny.
T04-126