Jesienią 1940 roku próbuje przeciągnąć imperium na stronę Wolnej Francji. Po sukcesie we Francuskiej Afryce Równikowej obiera za cel Dakar, wielką bazę Francuskiej Afryki Zachodniej, w której porcie stoi niedokończony pancernik Richelieu i znajdują się duże zapasy złota. W operacji Menace, przygotowanej wspólnie z Royal Navy (admirał ), uczestniczy około 3 600 Wolnych Francuzów i 4 300 Brytyjczyków.
Plan opiera się na politycznym zakładzie: garnizon Dakaru, wierny Vichy, ma na widok de Gaulle'a przejść na jego stronę bez walki. Gubernator Boisson trzyma jednak stronę Vichy, a okręty wysłane przez Vichy z Tulonu skomplikowały sytuację. 23 września wysłannicy gaullistów zostają odprawieni z kwitkiem, a baterie nadbrzeżne i okręty Vichy otwierają ogień do floty alianckiej.
De Gaulle staje przed rozdzierającym dylematem: wymuszenie desantu oznacza bratobójczy rozlew krwi między Francuzami i ryzyko klęski; rezygnacja – upokarzającą porażkę w oczach Brytyjczyków i całego imperium. Musi zdecydować pod ostrzałem.
Po 2 dniach wymiany ognia de Gaulle i Cunningham postanawiają zrezygnować: operacja Menace zostaje zaniechana 25 września. Straty aliantów są poważne – uszkodzone okręty, w tym brytyjski pancernik trafiony przez okręty podwodne i artylerię Dakaru – a porażka jest głośna. W odwecie lotnictwo Vichy bombarduje Gibraltar. Niepowodzenie osłabia pozycję de Gaulle'a wobec Londynu i Waszyngtonu, które wątpią w jego zdolność pociągnięcia za sobą imperium. On jednak wyciąga z niego lekcję: Wolna Francja nie powstanie dzięki aktom siły wymierzonym w Vichy, lecz dzięki cierpliwemu przeciąganiu terytoriów i ludzi na swoją stronę. Dakar przystąpi do Wolnej Francji dopiero po alianckim desancie z listopada 1942 roku.
T05-008