Francuska delegacja rozejmowa, kierowana przez generała Charles'a Huntzigera, w której skład wchodzą ambasador , wiceadmirał Le Luc i generał Bergeret, przybywa 21 czerwca na polanę Rethondes, gdzie Hitler kazał ustawić wagon rozejmu z 1918 roku. Tekst niemiecki zostaje przedstawiony jako niepodlegający negocjacjom; można uzyskać jedynie kilka wyjaśnień.
Najbardziej wrażliwym punktem jest artykuł 8, dotyczący floty. Wersja niemiecka przewiduje, że okręty francuskie zostaną „zgromadzone w portach, które zostaną wskazane, i rozbrojone”. Dwuznaczność jest poważna: jeśli „porty, które zostaną wskazane”, oznaczają porty niemieckie, flocie grozi przejście pod kontrolę wroga, czego Londyn obawia się ponad wszystko i czemu Darlan przysiągł zapobiec.
Delegacja, rozdarta między pilną potrzebą zawarcia rozejmu a koniecznością ochrony floty, musi zdecydować, na czym skupić swoje starania wobec Keitla: zażądać wyraźnej gwarancji francuskich portów, przyjąć niejasną formułę, by uzyskać rozejm jak najszybciej, czy spróbować drogi pośredniej.
Delegacja zażądała, by flota pozostała w portach francuskich, i odrzuciła wszelkie zgrupowanie jej w Niemczech. 22 czerwca Huntziger uzyskał sformułowanie precyzujące, że flota zostanie rozbrojona i poddana kontroli w portach francuskich; Hitler zgodził się, dbając o to, by okręty nie przeszły do Brytyjczyków. Gwarancja pozostała jednak krucha, a nieufność Londynu nie zniknęła: formuła, nawet poprawiona, nie przekonała Churchilla, który obawiał się późniejszego niemieckiego odwrócenia stanowiska. To właśnie ta nieufność doprowadziła 11 dni później do ataku na Mers-el-Kébir. Artykuł 8, wynegocjowany w wagonie Focha, pokazuje, jak techniczna klauzula o losie nienaruszonej floty zaważyła na zerwaniu między 2 niedawnymi sojusznikami.
T04-032