Admirał dowodzi Mediterranean Fleet z Aleksandrii, na morzu, na którym liczy się każdy ciężki okręt. Ma opinię dowódcy ofensywnego i dobrze zna kruchość równowagi sił na morzu wobec floty włoskiej i okrętów podwodnych Osi.
24 listopada 1941 roku 1 Eskadra Bojowa wychodzi w morze, by osłaniać krążowniki wysłane przeciw włoskim konwojom. Wieczorem 25 listopada pancernik HMS Barham otrzymuje 3 torpedy z niemieckiego okrętu podwodnego pod dowództwem Hansa-Diedricha von Tiesenhausena. Okręt się przewraca, a po około 4 minutach wybuch jego magazynów amunicyjnych rozrywa go na strzępy.
Straty są ogromne: ginie od 861 do 862 ludzi, a około 450 rozbitków wyławiają okręty eskorty. Scena była widoczna z daleka i została nawet sfilmowana. Nieprzyjaciel natomiast nie zna jeszcze wyniku swojego ataku: von Tiesenhausen nie uzyskał potwierdzenia zatonięcia.
Pozostaje sprawa komunikatu, a setki rodzin czekają na wieści. Admiralicja i Cunningham muszą rozważyć 3 drogi: natychmiast publicznie ogłosić utratę pancernika; utrzymać ją w tajemnicy, dyskretnie powiadamiając bliskich z zastrzeżeniem zachowania tajemnicy; albo formalnie zaprzeczyć jakiejkolwiek stracie.
Admiralicja wybrała tajemnicę: utratę ukrywano blisko 2 miesiące. Bliskich poinformowano o śmierci, ale z wyraźną prośbą o zachowanie poufności, gdyż było „niezbędne”, by informacja nie dotarła do wroga przed oficjalnym ogłoszeniem. Cel był podwójny: odebrać Osi potwierdzenie i chronić morale Brytyjczyków w trudnym okresie na Morzu Śródziemnym. W obliczu powtarzających się twierdzeń niemieckiego radia Admiralicja ogłosiła w końcu stratę 27 stycznia 1942 roku. Dopiero wtedy von Tiesenhausen dowiedział się, że zatopił Barhama. Epizod ten był przykładem wojny informacyjnej na Morzu Śródziemnym: zatajenie straty morskiej jako broń wywiadowcza i psychologiczna. Z czasem podsycił plotki i opowieści parapsychologiczne, bo długo utrzymywana tajemnica podsyciła podejrzenia rodzin.
T09-072