Operację Weserübung – inwazję na Danię i Norwegię – przygotowuje się od grudnia 1939 roku z inicjatywy admirała Ericha Raedera, dowódcy Kriegsmarine, oraz Alfreda Rosenberga, który przyjął w Berlinie Vidkuna Quislinga. Chodzi jednocześnie o zabezpieczenie szwedzkiej rudy żelaza (przez port Narwik płynie ruda, z której powstaje 40 % niemieckiej stali), uprzedzenie interwencji aliantów (Londyn i Paryż szykują wyprawę do Skandynawii) oraz rozbudowę baz Kriegsmarine na potrzeby bitwy o Atlantyk.
Incydent z Altmarkiem w lutym 1940 roku – niemiecki statek zatrzymany na norweskich wodach przez Royal Navy – pokazał, że Norwegia nie potrafi wyegzekwować swojej neutralności. 1 marca 1940 roku Hitler podpisuje dyrektywę w sprawie Weserübung. Termin rozpoczęcia to 9 kwietnia 1940, aby wyprzedzić interwencję aliantów planowaną na 5 kwietnia. Dowództwo obejmuje generał piechoty , któremu podlegać będzie 6 dywizji piechoty i 2 dywizje górskie, eskortowane przez 9 niszczycieli i 7 krążowników, a wspierane przez Luftwaffe z około tysiącem samolotów.
Operacja łączy desant morski (Trondheim, Bergen, Stavanger), zrzuty spadochroniarzy (Oslo, Stavanger-Sola) i natarcie lądowe z Niemiec na Danię. To pierwsza w tej wojnie wielka operacja połączonych rodzajów sił zbrojnych – morskich i powietrznodesantowych. Hitler musi rozstrzygnąć między Weserübung a Fall Gelb (ofensywą na Zachodzie), ponieważ obie przypadają na ten sam okres.
Hitler zdecydował się najpierw uruchomić Weserübung, w kwietniu, a dopiero potem Fall Gelb. Weserübung ruszyła 9 kwietnia, Fall Gelb miesiąc później, 10 maja. Koordynacją operacyjną zajął się , szef operacji OKW. Taka kolejność okazała się strategicznie skuteczna: Weserübung przykuła uwagę Royal Navy na północy i zmusiła aliantów do zaangażowania sił w Norwegii (kwiecień–czerwiec 1940), podczas gdy Fall Gelb bez przerwy parł na Zachodzie. Wyniki Weserübung mówią same za siebie: Dania skapitulowała w ciągu 6 godzin, a Norwegia padła po 62 dniach. Operacja miała jednak wysoką cenę: Norwegia pochłonęła do końca wojny garnizon 12 niemieckich dywizji, a Kriegsmarine straciła 3 krążowniki – pod Oslo, Kristiansand i Bergen – oraz 10 niszczycieli pod Narwikiem w kwietniu–czerwcu 1940 roku i nigdy nie odrobiła tych strat. Falkenhorst pozostał głównodowodzącym w Norwegii do 1944 roku. Po wojnie sądzili go Brytyjczycy: w 1946 roku skazali go na śmierć, wyrok zamieniono na 20 lat więzienia, a w 1953 roku wyszedł na wolność. Zmarł w 1968 roku.
T03-006