Admirał , lat 58, dowodzi francuską marynarką wojenną: to około 175 000 ludzi i jedna z najpotężniejszych flot świata, nietknięta, podczas gdy wojska lądowe się rozpadają. 16 czerwca upadł Reynaud, 17 czerwca Pétain poprosił o rozejm. Darlan przysiągł Brytyjczykom, że flota francuska nigdy nie wpadnie w ręce Niemców. W jej składzie są nowoczesne okręty – szybkie pancerniki Dunkerque i Strasbourg oraz zupełnie nowy Richelieu – rozproszone między Tulonem, Afryką Północną i Atlantykiem.
20 czerwca warunki niemieckie nie są jeszcze znane: zostaną wręczone dopiero nazajutrz w Rethondes. Wszystko będzie zależeć od tego, jaki los czeka flotę – wydanie, internowanie czy rozbrojenie pod nadzorem wroga – a ta niepewność w najwyższym stopniu niepokoi Londyn.
Darlan rozporządza znaczną, niezależną siłą i ma kilka zasadniczych opcji: zatopić flotę prewencyjnie przed jakimkolwiek podpisem; przejść z nią w całości do Anglii, zrywając z Pétainem; albo rozproszyć okręty po portach imperium (Tulon, Mers-el-Kébir, Algier, Dakar), stosując rozejm. Los czwartej floty świata zależy od jego rozstrzygnięcia.
Darlan postanawia rozproszyć i rozbroić flotę w portach imperium, zgodnie z artykułem 8. Odrzucając zarówno natychmiastowe samozatopienie, jak i przejście do Londynu, ufa artykułowi 8, który pozostawia okręty pod banderą francuską w portach francuskich lub kolonialnych. 24 czerwca wydaje jednak dowódcom tajny rozkaz: zatopić okręty, jeśli okupant spróbuje je przejąć. To zaufanie do rozejmu okaże się tragiczne: Brytyjczycy, obawiając się, że flota posłuży kiedyś Hitlerowi, zaatakują ją w Mers-el-Kébir 3 lipca. Darlan, który opowiada się po stronie Vichy, zostanie domniemanym następcą Pétaina, a potem szefem rządu; po przejściu na stronę aliantów w Afryce Północnej w listopadzie 1942 roku zginie w zamachu w Algierze 24 grudnia 1942 roku. Jego decyzja z czerwca 1940 roku uruchamia mechanizm, który prowadzi do dramatu w Mers-el-Kébir.
T04-031