Generał , 57 lat, jest brytyjskim naczelnym dowódcą na Środkowym Wschodzie – ogromnym teatrze działań od Egiptu po Afrykę Wschodnią. Wykształcony i małomówny oficer odpowiada za obronę Kanału Sueskiego i podejść do Bliskiego Wschodu przed Włochami, dysponując znikomymi środkami.
W połowie sierpnia 1940 roku do Kairu dociera zła wiadomość: Somaliland Brytyjski jest stracony. Niewielki garnizon, przytłoczony przewagą 15 do 1, stoczył walkę opóźniającą na przełęczy Tug Argan, po czym wycofał się i został ewakuowany do Adenu. Straty w ludziach są niezwykle niskie – kilkudziesięciu zabitych Brytyjczyków za całą kolonię.
Właśnie ta niska cena wywołuje furię Londynu. , jednocześnie premier i minister obrony, uważa, że wojska nie broniły się dość energicznie: tak niewielkie straty świadczą jego zdaniem o braku ducha walki i pozbawia prasę bohaterskiej opowieści. 19 sierpnia Churchill naciska na Wavella, by ten się wytłumaczył, sugerując, że lepszy byłby opór bardziej krwawy. Wavell ma odpowiedź gotową do wysłania telegramem.
Wavell stanowczo broni odwrotu i małych strat jako dobrej taktyki: otwarcie broni sposobu przeprowadzenia odwrotu i odpowiada Churchillowi telegramem, że „wysoki rachunek rzeźnika niekoniecznie świadczy o dobrej taktyce” („a big butcher's bill was not necessarily evidence of good tactics”). Ta zuchwała w swym chłodzie uwaga głęboko uraża premiera i na długo zatruwa ich stosunki. Churchill nie wybaczy tego tonu niesubordynacji; mimo zwycięstw Wavella w operacji Compass kilka miesięcy później przeniesie go w 1941 roku do Indii. Riposta Wavella stała się jednak przysłowiowa i jest przytaczana jako klasyczna obrona dowódcy, który odmawia mierzenia sukcesu liczbą poległych. Wicekról Indii w latach 1943–1947, awansowany na feldmarszałka, a następnie wyniesiony do godności hrabiego, Wavell umiera w 1950 roku.
T04-082