Od końca maja 1940 Brytyjski Korpus Ekspedycyjny i część armii francuskiej cofają się ku Dunkierce, ostatniemu oknu na morze. Operacja Dynamo trwa pełną parą: dniem i nocą, od wschodniego falochronu po plaże Malo-les-Bains, niszczyciele, trawlery i małe łodzie zabierają dziesiątki tysięcy ludzi pod bombami Luftwaffe. Ewakuacja ma jednak szansę powodzenia tylko wtedy, gdy ktoś z tyłu dostatecznie długo powstrzyma wroga.
Jesteś brytyjskim oficerem ariergardy, rozmieszczonym w Bergues, na umocnionej linii pierścienia obrony, wzdłuż kanałów opasujących kocioł. Twoi ludzie są wyczerpani, kończy im się amunicja, nęka ich niemiecka artyleria, która coraz mocniej zaciska kleszcze. Przed tobą nacisk rośnie z godziny na godzinę; za tobą kolejka żołnierzy czekających na zaokrętowanie wciąż ciągnie się po piasku. Każda godzina wygrana na tym froncie to kolejny okręt, który odpływa pełen ludzi.
Wiesz, co oznacza pozostanie na stanowisku: linia się utrzyma, ale ci, którzy ją trzymają, mogą nie znaleźć już żadnego statku, gdy wreszcie oderwą się od nieprzyjaciela. 1 czerwca 1940, w huku pocisków, musisz zdecydować w ciągu kilku godzin.
Ariergardy utrzymały zmniejszony pierścień obrony wokół Dunkierki – Bergues, Furnes, linię kanałów – co stanowiło warunek powodzenia operacji Dynamo. Brytyjskie oddziały ariergardy wycofały się głównie w nocy z 2 na 3 czerwca 1940; potem ostatni bastion utrzymywały wojska francuskie, zwłaszcza oddziały 1 Armii. Gdy rankiem 4 czerwca ustało zaokrętowanie przy wschodnim falochronie, około 35 000–40 000 żołnierzy francuskich z ariergardy, z braku okrętów, musiało się poddać. Ich poświęcenie pozwoliło ewakuować większość sił alianckich: w sumie do Anglii przewieziono blisko 338 000 ludzi.
T04-171