29 maja 1940. Od kilku dni cofasz się ku morzu wraz z Brytyjskim Korpusem Ekspedycyjnym, pod niebem, o które Luftwaffe toczy zaciekłą walkę. Za tobą zamyka się kocioł; przed tobą szary kanał La Manche, a na horyzoncie sylwetki niszczycieli i parowców, które przypłynęły po armię. Jesteś na plaży Bray-Dunes, jednym z długich pasów jasnego piasku ciągnących się między Malo a La Panne, usianych dymiącymi wrakami i porzuconym sprzętem.
Kłopot wynika zarówno z geografii, jak i z działań nieprzyjaciela: plaża jest płaska, przypływ narasta irytująco wolno, a duże okręty nie mogą podejść do brzegu. Tylko małe łodzie kursują tam i z powrotem, zabierając ludzi garstkami i przewożąc ich na jednostki stojące na kotwicy w oddali. Stukasy nadlatują falami, a każdy szereg nieruchomych ludzi staje się celem. Oficerowie plażowi, czasem z pistoletem w ręku, usiłują utrzymać porządek w ludzkiej masie, która czeka tylko na pretekst, by wymknąć się spod kontroli.
Stoisz po kostki w piasku, zimna woda się podnosi, a za tobą tysiące ludzi tłoczą się ku tej samej wątłej nadziei na zaokrętowanie. Liczy się każda godzina, każda decyzja stawia na szali twoje życie, a może i życie innych. Musisz zdecydować w jednej chwili.
Na plażach Malo, Bray-Dunes i La Panne w ogromnej większości przypadków utrzymano dyscyplinę: ludzie stali w długich kolejkach, często przez wiele godzin po pas w wodzie, cierpliwie czekając na małe łodzie kursujące do okrętów na redzie. Zdarzały się przepychanki o miejsce w łodziach i wybuchy paniki, lecz pozostawały wyjątkiem, czasem tłumionym przez oficerów plażowych z pistoletem w ręku. Widząc, jak powoli idzie zaokrętowanie z piasku, komandor William Tennant przeniósł główny ciężar ewakuacji na wschodni falochron, długie molo portu, gdzie szło ono znacznie szybciej. W sumie od 26 maja do 4 czerwca 1940, w ramach operacji Dynamo, ewakuowano około 338 000 ludzi (Brytyjczyków i Francuzów).
T03-180