, pozbawiona w 1937 roku obywatelstwa niemieckiego, mieszka w Paryżu jako osoba bezpaństwowa od ucieczki z nazistowskich Niemiec w 1933 roku i pracuje dla organizacji pomagających żydowskim uchodźcom.
Wiosną 1940 roku władze francuskie internują obywateli Rzeszy jako „poddanych nieprzyjacielskich”. W maju 1940 roku Arendt trafia do obozu w Gurs na południowym zachodzie kraju. Niemiecka inwazja w czerwcu pogrąża obóz w chaosie.
Korzystając z tego rozprzężenia, setki internowanych kobiet uciekają. Arendt, bezpaństwowa Żydówka, musi zdecydować: spróbować dotrzeć do Stanów Zjednoczonych, pozostać we Francji mimo postępów Niemców czy szukać schronienia gdzie indziej.
Arendt ucieka z Gurs w chaosie czerwca 1940 roku, odnajduje męża Heinricha Blüchera, po czym dociera do Marsylii. Dzięki pomocy sieci Amerykanina Variana Fry'a małżonkowie uzyskują wizy i przejeżdżają przez Hiszpanię i Portugalię; po oczekiwaniu w Lizbonie wsiadają na statek do Nowego Jorku, dokąd przybywają w maju 1941 roku. Arendt zostanie tam jedną z wielkich myślicielek XX wieku („Korzenie totalitaryzmu”, 1951) i w 1951 roku uzyska amerykańskie obywatelstwo. Doświadczenie bezpaństwowości ukształtuje jej refleksję nad „prawem do posiadania praw”.
T04-169