20 czerwca 1940 roku, gdy Francja wali się na północy, Włochy rozpoczynają ofensywę w Alpach. Generał dowodzi Armią Alp, znacznie słabszą liczebnie – kilka dywizji wobec kilkuset tysięcy Włochów – ale okopaną w terenie górskim idealnym do obrony, najeżonym nowoczesnymi fortami („alpejska linia Maginota”).
Olry znajduje się w położeniu paradoksalnym: musi też pilnować tyłów, bo Niemcy schodzą doliną Rodanu i grożą mu uderzeniem od tyłu. Skoncentrować wszystkie siły przeciw Włochom to ryzykować obejście przez Niemców; rozproszyć się to osłabić się wszędzie.
Generał może twardo utrzymać pozycje alpejskie wobec Włochów, stawiając na teren i fortyfikacje. Może ogołocić z wojsk front włoski, by odeprzeć zagrożenie niemieckie z północy. Może też się wycofać, by uniknąć okrążenia. Stawką jest ocalenie honoru oręża francuskiego przynajmniej na tym froncie, na kilka dni przed rozejmem.
Olry utrzymuje zasadniczą część pozycji alpejskich: przy bardzo skromnych siłach Armia Alp odpiera włoską ofensywę na niemal całym froncie (Menton to jedyna zauważalna zdobycz Włochów), a zarazem blokuje niemieckie zejście doliną Rodanu pod Voreppe. W chwili rozejmu z 25 czerwca Włosi prawie nie naruszyli terytorium Francji. To jeden z nielicznych całkowitych sukcesów kampanii 1940 roku: garstka dobrze okopanych francuskich dywizji powstrzymała przeciwnika znacznie liczniejszego. Zwycięstwo w Alpach ratuje honor wojskowy w ogólnej katastrofie.
T04-110