Gdy przygotowuje się ewakuacja z Dunkierki, sąsiedni port Calais zostaje okrążony przez niemieckie siły pancerne. Garnizon brytyjski pod dowództwem brygadiera Claude'a Nicholsona, wspierany przez oddziały francuskie, zostaje odcięty, bez realnej nadziei na odsiecz ani ewakuację.
Brytyjskie dowództwo kieruje się okrutną kalkulacją: każdy dzień oporu Calais wiąże siły niemieckie i chroni skrzydło korytarza do Dunkierki, którym ma się wydostać główna masa armii. Trwać oznacza jednak dla garnizonu niemal pewne poświęcenie.
Niemcy wzywają Nicholsona do poddania się. Może skapitulować, by oszczędzić ludzi wobec beznadziejnej sytuacji. Może walczyć do końca, wiedząc, że zapewne zostanie poświęcony, by zyskać czas dla Dunkierki. Może też spróbować ryzykownego przebicia się ku wybrzeżu. Londyn daje mu do zrozumienia, że obrona Calais ma pierwszorzędne znaczenie strategiczne dla trwającej ewakuacji.
Nicholson walczył do końca, by osłonić Dunkierkę: wezwany do poddania się, odpowiedział, że skoro armia brytyjska walczy, on będzie walczył dalej. Garnizon Calais opierał się do 26 maja, gdy został przytłoczony; Nicholson trafił do niewoli (zmarł w niewoli w 1943 roku). Poświęcenie Calais długo przedstawiano jako opóźnienie Niemców i ułatwienie ewakuacji z Dunkierki; dziś historycy oceniają jego skutki ostrożniej, lecz pozostaje symbolem obrony za wszelką cenę w służbie nadrzędnego celu strategicznego. Epizod ilustruje tragiczny dylemat oddziału świadomie poświęconego.
T03-148