21 maja 1940, gdy niemieckie wojska, przełamawszy front, pędzą ku kanałowi La Manche, Brytyjski Korpus Ekspedycyjny próbuje przeprowadzić kontratak na południe od Arras, by rozluźnić kleszcze. Generał dysponuje improwizowanym zgrupowaniem („Frankforce”), w którym są 2 bataliony czołgów, w tym czołgi Matilda o grubym pancerzu, niemal niezniszczalne dla standardowych niemieckich armat przeciwpancernych.
Celem jest uderzenie w skrzydło 7 Dywizji Pancernej Rommla, by spowolnić natarcie i przywrócić łączność z siłami francuskimi na południu. Siły te są jednak skromne, bez wsparcia lotniczego i solidnej koordynacji z Francuzami, a istnieje ryzyko, że wyczerpie się bez rozstrzygającego rezultatu.
Franklyn musi zdecydować. Może uderzyć mimo słabości sił, by wykorzystać przewagę czołgów Matilda i wywołać wstrząs. Może zrezygnować i oszczędzić siły na odwrót ku wybrzeżu. Może też poczekać na lepszą koordynację z Francuzami, ryzykując utratę efektu zaskoczenia. Stawką jest to, czy można jeszcze powstrzymać – choćby lokalnie – niemiecką machinę.
Franklyn natychmiast uderzył czołgami Matilda: kontratak pod Arras z 21 maja, przeprowadzony przez czołgi Matilda, wywołał w obozie niemieckim prawdziwy wstrząs. Niemieckie pociski odbijały się od pancerzy Matild; Rommel, sądząc przez chwilę, że ma przed sobą znacznie liczniejsze siły, musiał naprędce zorganizować zaporę ze swoich dział 88 mm, by zatrzymać natarcie. Ograniczony pod względem wojskowym i szybko powstrzymany z braku środków, atak wywarł nieproporcjonalnie duży efekt psychologiczny: podsycił ostrożność niemieckiego dowództwa i był jednym z czynników, które kilka dni później doprowadziły do rozkazu zatrzymania przed Dunkierką. Arras pokazało, czego mógłby dokonać zdecydowany kontratak pancerny w większej skali.
T03-142