Po kontruderzeniach pod Montcornet generał de Gaulle i jego zostają pod koniec maja 1940 roku rzuceni przeciwko niemieckiemu przyczółkowi pod Abbeville, na południe od Sommy – punktowi oparcia, który Niemcy utworzyli na południowym brzegu rzeki, by przygotować drugą fazę ofensywy w głąb Francji.
Celem jest zlikwidowanie tego przyczółka i przywrócenie linii Sommy. Dywizja de Gaulle’a, wyczerpana i niepełna, ma przed sobą solidną obronę niemiecką, okopaną na wzgórzach Mont Caubert, a brakuje jej skoordynowanego wsparcia piechoty i artylerii.
De Gaulle może zaatakować energicznie, by zlikwidować przyczółek, wykorzystując swoje czołgi. Może działać metodycznie, etapami, by ograniczyć zużycie sił. Albo zrezygnować z braku dostatecznych środków. Stawką, poza terenem, jest udowodnienie raz jeszcze wartości manewru pancernego – i odniesienie francuskiego sukcesu w oceanie klęsk.
De Gaulle zaatakował energicznie, wierny swoim koncepcjom zdecydowanego ataku pancernego: od 28 do 30 maja 1940 4 DCR zaatakowała przyczółek pod Abbeville i odzyskała teren na Mont Caubert, zadając Niemcom straty – był to jeden z nielicznych ofensywnych sukcesów Francuzów w tej kampanii. Z braku piechoty i dostatecznego wsparcia atak nie zdołał jednak całkowicie zlikwidować przyczółka, a wyczerpana dywizja musiała się zatrzymać. Ten półsukces potwierdził mimo to tezy de Gaulle’a o użyciu broni pancernej i wzmocnił jego prestiż: awansowany już na tymczasowego generała brygady, 5 czerwca wszedł do rządu Reynauda jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Wojny, przed wyjazdem do Londynu. Abbeville pokazało raz jeszcze, czego mogłaby dokonać ofensywna doktryna pancerna – za mało i za późno.
T03-158