17 maja 1940 roku pułkownik , dowodzący jeszcze formowaną 4 Dywizją Pancerną, otrzymuje rozkaz kontrnatarcia, by spowolnić niemieckie przełamanie w rejonie Laon. Jako teoretyk masowego użycia broni pancernej widzi w tym okazję do zastosowania swoich idei – od dawna ignorowanych przez francuskie naczelne dowództwo.
Jego dywizja jest niekompletna, niejednolita, pozbawiona wsparcia lotniczego i z niewystarczającym wsparciem piechoty, a naprzeciw niej stoi wróg w pełnym rozpędzie. Atakować w takich warunkach to ryzyko; ale nic nie robić to pozwolić Panzerom swobodnie pędzić ku La Manche.
De Gaulle musi zdecydować. Może uderzyć na Montcornet, by zaatakować niemieckie tyły i dowieść wartości manewru pancernego. Może odłożyć atak do czasu zgromadzenia pełnych sił i wsparcia lotniczego, ryzykując stracenie okazji. Może też podjąć ograniczone, ostrożniejsze działania nękające. Chce zarazem udowodnić w polu własną koncepcję nowoczesnej wojny.
De Gaulle uderzył na Montcornet, by zaatakować niemieckie tyły: 17 maja pchnął swoją dywizję ku Montcornet, odrzucając oddziały niemieckie i docierając na przedpole miasta. Pozbawiony jednak wsparcia lotniczego (nękały go Stukasy) i wsparcia piechoty, musiał się wycofać. W kolejnych dniach ponowił wysiłek w kierunku Crécy-sur-Serre, z lokalnym sukcesem, lecz bez skutku strategicznego. Te kontrataki, jedne z nielicznych francuskich inicjatyw ofensywnych w tej kampanii, potwierdziły tezy de Gaulle'a o czołgach i przyczyniły się do jego prestiżu oraz awansu do stopnia generała. Przez kontrast uwypuklają zarazem zmarnowaną szansę na spójną francuską doktrynę pancerną.
T03-137