Amerykańsko-filipiński żołnierz garnizonu walczy od początku stycznia 1942 roku w górzystej dżungli półwyspu, na wyspie . On i jego towarzysze nazywają siebie „Battling Bastards of ” – to ci, których ojczyzna zostawiła, by bronili się sami: bez osłony lotniczej, bez wsparcia floty, bez rychłej nadziei na posiłki czy zaopatrzenie.
Garnizon liczący kilkadziesiąt tysięcy ludzi jest zepchnięty na kraniec półwyspu, plecami do morza. Od początku bitwy racje żywnościowe obcięto o połowę; na początku lutego brakuje ryżu, a mięsa szuka się, polując na bawoły, małpy i węże. Brakuje chininy, a szeregi dziesiątkują malaria, czerwonka i denga: liczba ewakuacji do szpitali polowych rośnie z tygodnia na tydzień. Wielu mężczyzn straciło już część wagi i trzyma się na nogach siłą przyzwyczajenia.
Żołnierz musi zdecydować, jak przetrwać na tej linii: trzymać pozycję za wszelką cenę mimo głodu i gorączki; oszczędzać siły, ograniczając ofensywne patrole, by walczyć już tylko w obronie; albo udać się w góry, do filipińskich partyzantów, i dalej prowadzić walkę w partyzantce.
Zdecydowana większość obrońców trzymała linię do końca. Racje spadły jeszcze bardziej – z około 2 000 kalorii do mniej niż 1 000 w marcu i kwietniu – a malaria stała się powszechna: liczba hospitalizacji wzrosła z 500 dziennie na początku marca do 1 000 dziennie na początku kwietnia, a niemal każdy żołnierz był chory. Wygłodzony, trawiony gorączką, pozbawiony wszystkiego garnizon opierał się 99 dni, nim generał Edward King skapitulował 9 kwietnia 1942 roku – była to największa kapitulacja w historii wojskowej Stanów Zjednoczonych. Jeńców natychmiast poddano temu, co nazwano Marszem Śmierci z Bataanu. Nieliczni bojownicy, odmawiając niewoli, wyszli w góry i zasilili szeregi filipińskiej partyzantki, która nękała okupanta do 1945 roku.
T10-079