Generał porucznik trzyma w ręku ultimatum podpisane przez generała Tomoyuki Yamashitę: poddać się przed końcem dnia albo zobaczyć, jak cesarska 25 Armia rusza do ostatecznego szturmu na miasto. Od 8 lutego wojska Yamashity przekroczyły Cieśninę i przełamały zewnętrzną obronę wyspy. Dziś rano główny inżynier informuje go, że zbiorniki z wodą zasilające miasto wytrzymają już tylko 24 godziny: blisko milion cywilów stoi na progu poważnego kryzysu sanitarnego.
zatelegrafował jednak jednoznaczne instrukcje: „O kapitulacji nie może być mowy”. Percival wie, że jego około 85 000 żołnierzy – Brytyjczyków, Australijczyków i żołnierzy z Indii – cofa się na obszar kurczący się z godziny na godzinę. Nie wie natomiast, że Yamashita blefuje: jego linie zaopatrzenia rozciągają się na 1 100 kilometrów półwyspu, a zapasy amunicji są prawie wyczerpane.
Percival musi wybrać: skapitulować, by oszczędzić rzezi swoim żołnierzom i pozbawionej wody ludności, za cenę historycznej hańby; walczyć ulica po ulicy, wykonując rozkaz Londynu i licząc, że straty japońskie złamią impet wroga; albo spróbować przeciwuderzenia na północ, by przerwać okrążenie i otworzyć na nowo linie zaopatrzenia, zanim pragnienie zdziesiątkuje jego własne szeregi.
Percival kapituluje późnym popołudniem, w fabryce Forda w . Około 80 000 żołnierzy Wspólnoty Brytyjskiej dostaje się do niewoli – to największa kapitulacja w historii wojskowości brytyjskiej. nazywa ją „najgorszą klęską”, jaką Wielka Brytania kiedykolwiek poniosła. Jeńcy znoszą okrutną niewolę: obóz , kolej birmańska. Czego Percival nie wiedział: Yamashicie samemu brakowało amunicji na długotrwały szturm.
T10-019