dowodzi Frontem Wołchowskim od jego utworzenia w grudniu 1941 roku, z zadaniem przerwania blokady Leningradu od południowego wschodu. Ten oficer Armii Czerwonej przeszedł wojnę z Finlandią, a w czasie czystek został aresztowany i potem zwolniony. Wie, że Moskwa oczekuje szybkich wyników, a Stawka śledzi każdy kilometr zdobyty na papierze.
7 stycznia jego wojska przekroczyły zamarznięty Wołchow. utorowała sobie wyłom w niemieckich liniach i posuwa się na północny zachód, w stronę Lubania, przez obszar lasów i bagien, gdzie dróg jest mało, a przejścia są zbyt wąskie, by przepuścić luzujące oddziały i zaopatrzenie. Wyłom, przez który wdarła się armia, pozostaje wąski: to długi korytarz, z obu stron otoczony przez nieprzyjaciela, a niemieckie kontrataki nieustannie grożą jego zamknięciem.
Mierieckow musi zdecydować o użyciu tej armii, która tkwi już głęboko w ugrupowaniu przeciwnika: pchnąć 2 Armię Uderzeniową dalej na Lubań, by przebić się do Leningradu przed odwilżą; wstrzymać natarcie i najpierw poszerzyć podstawę korytarza, co grozi utratą rozpędu i pozwoli wrogowi się pozbierać; albo zawiesić ofensywę i wycofać armię za Wołchow, by ją ocalić.
Ofensywa trwa, a zapuszcza się coraz głębiej w bagnisty kocioł w kierunku Lubania, nigdy nie docierając do miasta ani nie łącząc się z siłami idącymi z północy. W połowie marca 1942 roku niemiecki kontratak zamyka gardziel korytarza i odcina armię od zaplecza; korytarz, otwierany z przerwami za cenę ogromnych strat, zostaje ostatecznie zamknięty pod koniec wiosny. Okrążona, pozbawiona żywności i amunicji w błocie odwilży, zostaje zniszczona: dziesiątki tysięcy zabitych i jeńców. , wysłany, by objąć jej dowództwo, trafia do niewoli w lipcu 1942 roku i później przejdzie na służbę Niemców. Mierieckow zachowuje dowództwo i w następnych latach wznowi ofensywę na tym froncie.
T10-084