przyjmuje meldunki z frontu wschodniego z arytmetyczną brutalnością: radziecka kontrofensywa zimowa zamknęła właśnie kleszcze wokół 2 Korpusu Armijnego generała Waltera von Brockdorff-Ahlefeldta, odcinając w kotle diemiańskim około 100 000 ludzi. Lądowe linie zaopatrzenia są przecięte, temperatura spada poniżej minus 30 stopni, a zapasy amunicji, paliwa i żywności topnieją w oczach.
Hitler podjął to ryzyko świadomie. 12 stycznia feldmarszałek , dowódca Grupy Armii „Północ”, zaproponował mu wycofanie wojsk za rzekę Łowat, zanim pułapka się zatrzaśnie. Hitler odmówił i rozkazał utrzymać za wszelką cenę; Leeb poprosił o zwolnienie i został zastąpiony przez Georga von Küchlera.
zapewnia teraz, że mogłaby dostarczać do kotła około 300 ton dziennie. Junkersów jest jednak niewiele, a te, które są, pozostają narażone na radzieckie myśliwce i śnieżyce.
Hitler musi rozstrzygnąć: nakazać utrzymanie całego kotła, zaopatrywanego z powietrza, w oczekiwaniu na ofensywę odsieczy; zezwolić na natychmiastowe przebicie na zachód, ku Łowatowi, poświęcając ciężki sprzęt, by ocalić ludzi; albo ewakuować wschodnią część kotła, by utrzymać krótszy obwód.
Hitler rozkazuje utrzymać cały kocioł. Od 19 lutego samoloty transportowe , koordynowane przez pułkownika Fritza Morzika, lądują tam lub zrzucają ładunki dzień po dniu: do maja dostarczają około 24 300 ton zaopatrzenia i ponad 15 000 żołnierzy posiłków oraz ewakuują ponad 22 000 rannych, za cenę 265 utraconych maszyn, w tym 106 . 20 marca grupa generała Walthera von Seydlitz-Kurzbacha rozpoczyna operację odsieczy Brückenschlag; około 21 kwietnia łączy się z oblężonymi w Ramuszewie nad Łowatem. zostaje ewakuowany dopiero w lutym 1943. Ten względny sukces przekonuje Hitlera, że wielki most powietrzny może uratować okrążoną armię – precedens, na który powołuje się kilka miesięcy później, by skazać 6 Armię pod Stalingradem, gdzie poniesie katastrofalną porażkę.
T10-033