Major dowiaduje się w górach w głębi wyspy, że Japończycy wylądowali w sile na obu połowach Timoru, a trzon , okrążony pod Kupangiem, lada chwila skapituluje. Jego , 200 ludzi wyszkolonych do walki nieregularnej, jest wciąż nienaruszona – ale odcięta od wszelkiego kontaktu z Australią, bez zaopatrzenia, bez rozkazów, otoczona ludnością, której lojalności nie można być pewnym. Natychmiastowa kapitulacja albo ucieczka morzem na północ Australii wydawałyby się na tym etapie jedynymi rozsądnymi wyjściami.
A jednak Spence dostrzega inną możliwość: dżungla i góry Timoru, które jego ludzie znają, mogą stać się dogodnym terenem długotrwałej partyzantki. Zagłębić się w nie to postawić na opór Timorczyków, na umiejętność utrzymania się z miejscowych zasobów i na szansę przyszłego kontaktu radiowego – same niewiadome na wyspie, którą odtąd kontroluje wróg.
Spence musi wybrać: wycofać się w góry i prowadzić partyzantkę, odmawiając jakiejkolwiek kapitulacji; złożyć broń razem z resztą garnizonu, by oszczędzić cywilom represji; albo natychmiast spróbować ryzykownej ewakuacji morzem do Australii. Jeśli wytrwają, ci komandosi staną się jedynym ogniskiem oporu aliantów w całej tej części Pacyfiku, w chwili gdy klęski następują jedna po drugiej, od Pearl Harbor po Singapur.
Spence odmawia kapitulacji. Przez blisko 10 miesięcy jego komandosi, wspierani przez Timorczyków, którzy zgadzają się ich prowadzić i zaopatrywać, prowadzą partyzantkę, która wiąże tysiące japońskich żołnierzy – nieporównanie więcej, niż wynikałoby z ich własnej liczebności. Udaje im się przywrócić łączność radiową z Australią, co umożliwia zrzuty zaopatrzenia i przekazywanie cennych informacji wywiadowczych. Ewakuowani morzem w grudniu 1942 roku, okazują się jedną z nielicznych sił alianckich, które w tych miesiącach klęsk stawiły czoło najeźdźcy – kosztem ciężkich japońskich represji wobec timorskiej ludności cywilnej.
T10-047