Zaledwie 13-letni przemytnik z getta warszawskiego zna każdą szczelinę w murze, który zamyka dzielnicę. Jak setki żydowskich dzieci i nastolatków, przeciska się przez dziury u podstawy muru, kanałami i zamurowanymi przejściami na tak zwaną aryjską stronę, by wymienić tam resztki wartościowych rzeczy na ziemniaki, mąkę i chleb. Oficjalna racja żywnościowa przyznana Żydom jest znikoma; bez szmuglu rodziny nie mają co jeść.
Niemieccy wartownicy i policja znają te przejścia i strzelają: wielu przemytników, wśród nich najmłodsi, ginie od kul u stóp muru. W getcie głód, tyfus i mróz zabijają każdego dnia; poetka uwieczniła już w wierszu postać małego przemytnika, który z narażeniem życia karmi swoich bliskich. Chłopiec wie, że może nie wrócić.
W lutym 1942 roku do getta docierają pierwsze wieści o masakrach na wschodzie, a obławy się nasilają. Chłopiec musi zdecydować, którą drogą pójdzie: dalej przekraczać mur, by karmić bliskich mimo łapanek i strzałów; zrezygnować, by zostać przy życiu, ryzykując, że jego rodzina umrze z głodu; albo wykorzystać znajomość przejść na rzecz podziemnej siatki, przenosząc dokumenty i wiadomości zamiast jedzenia.
Większość przemytników nie rezygnuje: przemyt, w dużej mierze prowadzony przez dzieci i nastolatków, pozostaje niezbędny, dostarczając większość kalorii, które utrzymują przy życiu część getta, gdzie na kilku ulicach zamkniętych jest około 450 000 Żydów. Głód jest tam zorganizowany przez okupanta: oficjalne racje przyznane Żydom spadają do około 180–220 kalorii dziennie, skazując na powolną śmierć. Setki przemytników, wielu bardzo młodych, ginie od kul u stóp muru lub w przejściach; inni umierają z głodu, z zimna lub na tyfus. Między 1940 rokiem a połową 1942 roku w getcie z głodu i chorób umiera ponad 80 000 osób, jeszcze przed deportacjami do Treblinki latem 1942. , która unieśmiertelniła małego przemytnika, zostaje sama deportowana i zamordowana w Treblince w 1942 roku.
T10-069