Pod koniec 1941 roku niemieckie dowództwo obawia się alianckiego desantu na zachodnim wybrzeżu Europy. 14 grudnia 1941 roku rozkaz OKW podpisany przez Keitla żąda „nowego Wału Zachodniego”: gigantycznej budowy wzdłuż tysięcy kilometrów wybrzeża, od Norwegii po granicę hiszpańską.
, szef Organizacji Todt, staje przed tym wyzwaniem w samym środku zimy. Brakuje betonu, stali, a przede wszystkim rąk do pracy: setki tysięcy Niemców są już zmobilizowane na froncie i w przemyśle.
Wobec ogromu przedsięwzięcia istnieje kilka sposobów, by zgromadzić potrzebną siłę roboczą i dotrzymać terminów narzuconych przez Berlin.
Organizacja Todt sięgnęła masowo po pracę przymusową i jeńców: w szczytowym okresie robót zatrudniano około 1,4 miliona robotników, w tym setki tysięcy przymusowo zwerbowanych z krajów okupowanych, wśród nich ponad pół miliona Francuzów. Projekt, sformalizowany dyrektywą nr 40 Hitlera z 23 marca 1942 roku, dał początek „Wałowi Atlantyckiemu”. Mimo założonego celu 15 000 obiektów, niedobory materiałów i ludzi sprawiły, że przed alianckim desantem w 1944 roku ukończono tylko ich część.
T10-002