16 października 1941 roku Moskwę ogarnia przerażenie. Od rozpoczęcia operacji Tajfun na początku października czołgi von Bocka rozerwały front, okrążyły całe armie pod Wiaźmą i Briańskiem, a droga do stolicy wydaje się szeroko otwarta. W mieście panuje „wielka panika”: tłumy oblegają dworce, pociągi są brane szturmem, na dziedzińcach ministerstw płoną akta, trwają grabieże, funkcjonariusze i urzędnicy uciekają na wschód. Ewakuacja rządu, korpusu dyplomatycznego i archiwów do Kujbyszewa już się rozpoczęła. Nie chodzi już tylko o to, by się utrzymać: trzeba rozważyć rzecz nie do pomyślenia. Co, jeśli stolica padnie?
Na Łubiance otrzymujesz bezprecedensowe instrukcje. Masz na zimno zdecydować o materialnym losie Moskwy na wypadek wkroczenia Wehrmachtu. Wielkie zakłady zbrojeniowe, elektrownie, mosty na rzece Moskwie, węzły kolejowe, sieci łączności, nowiutkie metro, a nawet symboliczne gmachy władzy radzieckiej: wszystko można przygotować do zniszczenia, zabezpieczyć na potrzeby ewakuacji albo zostawić nietknięte. Każda opcja rzutuje na przyszły opór, na morale ludności już bliskiej załamania i na wizerunek reżimu.
Bierzesz pod uwagę konieczność zachowania tajemnicy, tempo natarcia wroga i całkowitą niepewność, czy miasto się utrzyma. Decyzja należy do ciebie.
NKWD na rozkaz władz rzeczywiście zaminowało kluczową infrastrukturę Moskwy: fabryki, mosty, elektrownie, linie kolejowe; przygotowano też plany zniszczenia metra i najbardziej symbolicznych gmachów, aby nic nie wpadło w ręce wroga. 19 października 1941 roku ogłoszono stan oblężenia, a postanowił pozostać w stolicy, co pomogło opanować panikę. Radziecka kontrofensywa z grudnia 1941 roku, prowadzona przez Żukowa, odepchnęła Wehrmacht na 100–250 km od Moskwy; ładunki ostatecznie usunięto, nie używszy ich. Defilada 7 listopada na Placu Czerwonym, z której oddziały szły prosto na front, przypieczętowała odbudowę morale.
T09-048