Wbrew utartemu przekonaniu niemiecki program atomowy nie rusza w 1942 roku: istnieje od 1939. Pierwsze Stowarzyszenie Uranowe (Uranverein) powstaje w kwietniu 1939 roku pod egidą Ministerstwa Oświaty Rzeszy, gdy fizycy zwrócili już uwagę na wojskowe zastosowania rozszczepienia, odkrytego przez Otto Hahna i Fritza Strassmanna pod koniec 1938 roku. Drugie, lepiej zorganizowane, powstaje 1 września 1939 roku pod kontrolą Urzędu Uzbrojenia Wojsk Lądowych (Heereswaffenamt) i Kurta Diebnera. Jego ośrodkiem zostaje Instytut Fizyki im. Cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Institut, KWI) w Berlinie-Dahlem.
W 1941 roku kieruje pracami teoretycznymi z Lipska (KWI obejmie dopiero w 1942 roku), a doświadczenia ze stosem atomowym prowadzi tam . Wysiłek jest podzielony między około 10 samodzielnych instytutów – Diebner w Gottow, Harteck w Hamburgu, Bothe w Heidelbergu, Clusius w Monachium – które rywalizują o szczupłe zasoby. Niemcy stawiają na ciężką wodę (zakład Norsk Hydro w Vemork, w okupowanej Norwegii), a błędny pomiar Bothego każe odrzucić grafit – drogę, którą pójdą inni.
Pod koniec 1941 roku szacunki dotyczące terminu i kosztu broni dzielą fizyków, a fronty domagają się natychmiastowego uzbrojenia – rakiet, samolotów odrzutowych, czołgów. Rozszczepienie konkuruje z tymi programami o materiały i skąpe środki. Wielkie rozstrzygnięcia co do rangi, jaką nadać uranowi, dopiero zapadną: czy uczynić z niego sprawę państwową, czy pozostawić go w sferze badań naukowych?
Program zachował skromną rangę i nadal się opóźniał. Pod koniec 1941 roku przeważało przekonanie, podzielane przez Heisenberga, że użyteczna bomba jest odległa o lata, a priorytety przypadły rakietom i samolotom odrzutowym. Uranverein, działający od 1939 roku pod nadzorem Urzędu Uzbrojenia, a w 1942 roku przekazany Radzie Badań Rzeszy, pozostał zdecentralizowaną siecią rywalizujących instytutów, z natury niezdolną do konkurowania z koncentracją środków w projekcie Manhattan. O niepowodzeniu przesądziły zależność od norweskiej ciężkiej wody, błąd w sprawie grafitu (błędny pomiar Bothego) i znikomy budżet; grafit, niesłusznie odrzucony, doprowadził Amerykanów do pierwszego stosu krytycznego w grudniu 1942 roku. Na konferencji 4 czerwca 1942 roku Speer i inni odpowiedzialni uznali, że o bombie nie ma mowy przez najbliższe lata, i skierowali wysiłek na produkcję energii, bez programu nadzwyczajnego (crash program). Niemiecka broń atomowa nie powstała do końca wojny.
T10-010