Jesienią 1941 roku kieruje Office of Scientific Research and Development. Brytyjski raport MAUD, przekazany kilka tygodni wcześniej, stwierdza, że bomba uranowa jest technicznie wykonalna i mogłaby wpłynąć na losy wojny. Amerykańska Narodowa Akademia Nauk właśnie potwierdziła jego wnioski.
Bush i jego zastępca obawiają się, że Niemcy już podążają tą samą drogą. Nie chodzi już o to, czy bomba jest możliwa, lecz o to, w jakim tempie Stany Zjednoczone powinny się jej poświęcić.
Bush ma doradzić prezydentowi. Czy grać na zwłokę, by dopracować badania, od razu podjąć wielki wysiłek przemysłowy, czy uzależnić program od ścisłej współpracy z Londynem?
Bush zaleca zdecydowane przyspieszenie. Już jesienią 1941 roku Roosevelt wyraża zgodę na forsowanie programu, a decyzja zapada w przededniu Pearl Harbor: projekt trafia pod zwierzchnictwo Busha i zostaje ukierunkowany na przedsięwzięcie na bardzo wielką skalę. Ten impuls doprowadzi – już po wejściu Stanów Zjednoczonych do wojny – do powstania Manhattan Engineer District, utworzonego w sierpniu 1942 roku i kierowanego od września przez generała Lesliego Grovesa, który przekształci badania w gigantyczne przedsięwzięcie przemysłowe.
T10-001