Jesteś lekarzem w leningradzkim szpitalu 8 grudnia 1941 roku, w mieście odciętym od reszty kraju od 3 miesięcy. W pułapce pozostaje około 2,5 miliona cywilów, w tym około 400 000 dzieci. Od 20 listopada racja chleba spadła do 125 gramów dziennie dla osób niepracujących – chleba pełnego makuchów, celulozy i zmiotek z mąki. po lodzie jeziora Ładoga właśnie została otwarta, lecz dowozi zaledwie skąpe ilości żywności.
Śmiertelność osiągnie w styczniu i lutym 1942 roku blisko 100 000 zgonów miesięcznie. W twoim szpitalu szron pokrywa ściany; brakuje wody, ogrzewania i prądu.
Do rannych w bombardowaniach dołącza fala chorych na dystrofię głodową, a potem na szkorbut i czerwonkę. Leków, opatrunków i krwi ubywa: improwizuje się prowizoryczne opatrunki i rozdaje napój witaminowy z igieł sosnowych. Personel medyczny cierpi głód i umiera przy pracy.
Leczenie staje się nieustannym rozstrzyganiem priorytetów, przy znikomej liczbie kalorii i ogrzewanych łóżek: skupić je na najbardziej osłabionych głodem i na dzieciach; leczyć wszystkich jednakowo, ryzykując, że nie uratujesz prawie nikogo; albo zaprzestać ogólnej opieki i poświęcić się wyłącznie rannym wojennym.
Wobec braku wszystkiego trzeba było ustalić priorytety, a te, które dokumentują źródła, przypadły chorym z głodu: od 29 grudnia 1941 roku miasto otwierało punkty pomocy i żywienia, a następnie ośrodki, w których około 60 000 głodujących otrzymywało wzmocnione wyżywienie do kwietnia 1942 roku. Praktyki poszczególnych oddziałów szpitalnych są natomiast słabo udokumentowane. W toku oblężenia lekarze wypracowali medycynę oblężniczą: głód leczono jak chorobę – dystrofię głodową – dietami bogatymi w zastępcze białko, takie jak soja i kazeina, oraz napojami przeciwszkorbutowymi z igieł drzew iglastych. Tysiące pracowników medycznych nadal pracowało, choć sami umierali z głodu. Miasto, odznaczone później tytułem Miasta Bohatera, straciło w czasie oblężenia od 800 000 do miliona cywilów według szacunków, głównie zimą 1941–1942.
T10-007