Zdemobilizowany były żołnierz armii łotewskiej mieszka w mieście Liepāja, na Łotwie administrowanej od lata 1941 roku przez Niemcy w ramach Komisariatu Rzeszy Ostland (Reichskommissariat Ostland). Armia i policja łotewskie, wchłonięte lub rozwiązane po sowieckiej aneksji w 1940 roku, zostawiły bez zajęcia tysiące byłych wojskowych, żandarmów i członków organizacji paramilitarnej Aizsargi. Wielu z nich żywi głęboką wrogość wobec ZSRR po „strasznym roku” 1940–1941 i jego deportacjach.
Okupant wykorzystuje to zaplecze, tworząc siły pomocnicze: Schutzmannschaften („Šuma”), podporządkowane Ordnungspolizei. Od września 1941 roku, najpierw w Rydze, formowane są łotewskie bataliony policyjne – oficjalnie do utrzymywania porządku, ochrony obiektów i walki z „partyzantami”. Kilka z nich w rzeczywistości bierze udział w mordowaniu Żydów: SD przy udziale łotewskich policjantów pomocniczych przeprowadzi w dniach 15–17 grudnia 1941 roku wielką masakrę w mieście Liepāja, w której na wydmach w Šķēde zostanie rozstrzelanych około 2 700 Żydów.
Werbownicy przekonują żołdem i racjami żywnościowymi w czasach niedostatku, antykomunizmem i złudną nadzieją na odbudowę niepodległości; swoją rolę odgrywa też oportunizm, a czasem antysemityzm. Dla byłego żołnierza zaciągnięcie się nie jest nieuniknione.
Były żołnierz musi dać werbownikom odpowiedź: odmówić służby, ryzykując, że zwróci na siebie uwagę okupanta; ukryć się, by uniknąć werbunku; albo wstąpić do policji pomocniczej organizowanej przez Niemców.
Tysiące byłych łotewskich wojskowych i policjantów zaciągnęło się pod koniec 1941 i w 1942 roku do batalionów policji pomocniczej () pod niemieckim dowództwem – z antykomunizmu, z nadziei na niepodległość lub z oportunizmu. Przedstawiane jako jednostki wartownicze i do walki z partyzantami, kilka z nich uczestniczyło bezpośrednio w Zagładzie, jak podczas masakry w Liepāja w dniach 15–17 grudnia 1941 roku (około 2 700 zamordowanych Żydów w Šķēde). Bataliony te stały się następnie głównym źródłem poboru do Legionu Łotewskiego Waffen-SS (15 i 19 Dywizja), utworzonego dopiero w 1943 roku. Wielu z tych ludzi zginęło lub dostało się do niewoli na froncie wschodnim; inni byli sądzeni po wojnie.
T10-009