Na początku 1941 roku włoski generał dowodzi sektorem Erytrei we Włoskiej Afryce Wschodniej, imperium, które Mussolini wykroił wokół Etiopii. Jego wojska zajmują Kassalę, przygraniczne miasto zdobyte w Sudanie w 1940 roku.
Na papierze Frusci góruje: ma 3 dywizje i 3 brygady wobec 2 dywizji indyjskich brytyjskiego generała porucznika Williama Platta, czyli przewagę bliską 2 do 1. Ale rzeczywisty układ sił jest mylący. Jak pisze historyk , siły Wspólnoty Narodów są lepiej przygotowane i wyposażone do kampanii manewrowej, podczas gdy Frusci, pozbawiony poważnej broni przeciwpancernej, obawia się terenu sprzyjającego kolumnom zmechanizowanym. Brytyjczycy dominują w powietrzu, w rozpoznaniu i w morale.
Po katastrofie w Libii rola wyznaczona imperium w Afryce Wschodniej sprowadza się już tylko do przetrwania: jak najdłużej opóźniać przerzut brytyjskich posiłków do Egiptu. Ale zdania co do dalszego postępowania są podzielone, a ofensywa Platta jest bliska. Frusci przekonuje, że zbyt łatwe oddawanie terytorium zadałoby cios prestiżowi Włoch. Generał musi wybrać między honorem sztandaru a zachowaniem swoich sił.
Frusci ewakuuje Kassalę i wycofuje siły w głąb kraju, zgodnie z rozkazem: mimo oporów ulega rozkazom naczelnego dowództwa w Addis Abebie i w Rzymie – które, idąc w tym dalej niż on, uznały, że nadszedł czas odwrotu – i nocą opuszcza Kassalę oraz Tessenei, wycofując wysunięte oddziały do trójkąta wewnętrznych podgórzy (Keru, Biscia, Aicotta). Gdy ofensywa Platta rusza 19 stycznia 1941 roku – z jednodniowym opóźnieniem – Włosi już się wymknęli, a dywizje indyjskie ruszają za nimi w pościg. Zajmują Agordat na początku lutego, ale potem utykają na umocnionej pozycji pod Keren, gdzie od 3 lutego do 27 marca toczy się jedna z najcięższych bitew kampanii. Zaciekły opór pod Keren rzeczywiście opóźnia Brytyjczyków o kilka tygodni, realizując wyznaczony imperium cel przetrwania – zanim jego upadek otworzy drogę na Asmarę i Massauę i przyspieszy załamanie Włoskiej Afryki Wschodniej.
T06-032