Przez blisko 2 miesiące bitwa o Keren wykrwawiała włoską armię w Afryce Wschodniej. Od 3 lutego do 27 marca 1941 roku dywizje generała Luigiego Frusciego broniły wyjątkowo mocnej górskiej zapory przed brytyjskim natarciem z Sudanu. Upadek Keren 27 marca złamał ducha włoskich oddziałów.
Za Keren otwiera się droga do stolicy, Asmary, położonej na wyżynie. Na tej drodze wznosi się jeszcze jedna pozycja obronna, przełęcz Ad Teclesan, którą niektórzy oficerowie uważają nawet za silniejszą od Keren. Teoretycznie Frusci mógłby stoczyć tam kolejną bitwę na wyczerpanie i drogo sprzedać każdy kilometr.
Kontekst jednak się zmienił. Klęska pod Keren nadszarpnęła wolę walki; Asmara jest ludnym miastem, pozbawionym realnej wartości wojskowej po utracie przełęczy; a dalej na południe całe włoskie imperium w Afryce Wschodniej się rozpada. Kurczowa obrona grozi tym, że stolica zamieni się w pole ruin w zamian za kilka dni wytchnienia.
Pod koniec marca 1941 roku, gdy zbliżają się Brytyjczycy, Frusci musi zdecydować o losie Asmary.
Frusci ogłasza Asmarę miastem otwartym i oszczędza ją. Gdy Brytyjczycy atakują przedpole 31 marca, pozycja ustępuje, a następnego dnia pod Ad Teclesan zjawia się mały samochód z białą flagą: miejscowi dostojnicy i włoski ksiądz przybywają, by zaproponować pokojowe poddanie stolicy. Wojska brytyjskie wkraczają do Asmary około południa 1 kwietnia, bez walki. Zorganizowany opór w Erytrei załamuje się; Massaua, wielki port nad Morzem Czerwonym, padnie 8 kwietnia. Upadek Asmary usuwa włoskie zagrożenie dla żeglugi na Morzu Czerwonym – a to sprawa pierwszorzędnej wagi, bo wkrótce pozwoli Stanom Zjednoczonym kierować tam swoje statki bez naruszania przepisów o neutralności.
T07-036