Podczas gdy Platt atakuje Erytreę od północy, generał – brat admirała Andrew Cunninghama – dowodzi ofensywą z Kenii na południe Włoskiej Afryki Wschodniej. Jego siły składają się w dużej części z wojsk afrykańskich (dywizje południowoafrykańska, zachodnioafrykańska i wschodnioafrykańska) i działają na ogromnym, słabo zmapowanym teatrze działań, w skrajnie trudnych warunkach zaopatrzenia.
Pierwotny plan Wavella był ostrożny: zabezpieczyć granicę Kenii i posuwać się naprzód metodycznie. Ale w lutym 1941 roku Cunningham stwierdza, że Włosi, odizolowani i zdemoralizowani, stawiają znacznie słabszy opór, niż przewidywano. Po sforsowaniu rzeki Juba otwiera się przed nim droga do portu Mogadiszu, stolicy Włoskiej Somalii.
Cunningham musi zdecydować o tempie: pędzić z całą szybkością na Mogadiszu i dalej, licząc na załamanie Włochów mimo zawrotnego wydłużenia linii zaopatrzenia; posuwać się ostrożnie, by nie zabrakło paliwa w samym środku pustyni; albo umocnić zdobycze przed głębszym natarciem. Stawka wykracza poza Somalię: rozbicie Włoskiej Afryki Wschodniej zabezpieczyłoby Morze Czerwone i uwolniło siły na inne fronty.
Cunningham pędzi z całą szybkością na Mogadiszu, licząc na załamanie Włochów. Korzystając z włoskiego rozprzężenia, jego zmotoryzowane kolumny forsują Jubę i zajmują Mogadiszu już pod koniec lutego 1941 roku, zdobywając nietknięte duże zapasy paliwa – co częściowo rozwiązuje problem zaopatrzenia i pozwala kontynuować natarcie. Stamtąd jego wojska posuwają się w stronę Etiopii w oszałamiającym tempie (ponad 1 000 km w kilka tygodni), łącząc się z ofensywą Platta i z powstaniem etiopskim, wspieranym przez Brytyjczyków, które stanęło za cesarzem . Addis Abeba padnie na początku kwietnia 1941 roku. Kampania w Afryce Wschodniej, jedno z pierwszych wielkich lądowych zwycięstw aliantów w tej wojnie, przywraca Etiopii niepodległość i zabezpiecza Morze Czerwone dla konwojów płynących do Egiptu.
T06-020