3 tygodnie po inwazji kontynentalna Grecja jest stracona. Korpus ekspedycyjny złożony z wojsk brytyjskich i Wspólnoty Narodów – przede wszystkim Australijczycy i Nowozelandczycy („”) – wycofują się na południe pod przytłaczającą niemiecką przewagą w powietrzu, szukając plaż, z których można się ewakuować na Kretę i do Egiptu. Osłona tej ewakuacji wymaga utrzymania pozycji zaporowych przez niezbędny czas.
Na zaporę wybrano miejsce o wielkim znaczeniu symbolicznym: wąwóz Termopil, w którym Leonidas i jego Spartanie opóźnili w 480 r. p.n.e. armię perską. Teren – przesmyk między górami a morzem – nadaje się do obrony niewielkimi siłami przeciw silniejszemu wrogowi. Jednostki nowozelandzkie i australijskie, podlegające Freybergowi i własnym dowódcom, mają tam zatrzymać niemieckie czołgi.
Tylna straż staje przed klasycznym, lecz okrutnym dylematem: bronić wąwozu do ostatniego człowieka, by zyskać jak najwięcej czasu, ryzykując zagładę lub niewolę; stoczyć wyważoną walkę opóźniającą, a potem oderwać się od wroga na czas, by dotrzeć do plaż; albo wycofać się jak najszybciej, nawet za cenę tego, że wróg dogoni główne siły korpusu.
Tylna straż prowadzi wyważoną walkę opóźniającą, a potem odrywa się od wroga na czas. W dniach 24–25 kwietnia 1941 nowozelandzcy i australijscy artylerzyści oraz piechurzy utrzymują wąwóz Termopil przez cały dzień, łamiąc pierwsze niemieckie ataki pancerne, po czym nocą wycofują się według dokładnego planu – poświęcając kilka dział i oddziałów osłony, by uratować to, co najważniejsze. Ta walka opóźniająca, podobnie jak inne na przełęczy Platamon i pod Brallos, umożliwia ewakuację około 50 000 ludzi na Kretę i do Egiptu (operacja Demon), choć cały ciężki sprzęt zostaje stracony. Obrona Termopil, dzięki swemu historycznemu wydźwiękowi, staje się symbolem epopei – i klęski – korpusu ekspedycyjnego w Grecji. Wielu z tych ludzi będzie kilka tygodni później bronić Krety.
T07-012