6 kwietnia 1941 roku Oś uderza na Jugosławię. Armia królewska, ledwo zmobilizowana, jest podminowana napięciami narodowościowymi: wielu Chorwatów widzi w inwazji nie katastrofę, lecz szansę oderwania się od państwa zdominowanego, ich zdaniem, przez Serbów.
Berlin podsyca te podziały. Już 31 marca niemiecki minister Ribbentrop poufnie dał do zrozumienia przywódcom chorwackim, że Rzesza poprze niepodległą Chorwację, jeśli państwo jugosłowiańskie się rozpadnie. A ustasze, ultranacjonalistyczna organizacja Ante Pavelicia, otwarcie wzywają chorwackich żołnierzy do zwrócenia broni przeciw własnym dowódcom.
Presja jest największa w 4 Armii jugosłowiańskiej, rozmieszczonej wzdłuż Drawy: wiele jej jednostek składa się w dużej mierze z Chorwatów. Wśród nich 108 pułk, zmobilizowany w Bjelovarze, maszeruje na front, a wrzenie w jego szeregach narasta z godziny na godzinę.
Dla chorwackiego oficera tego pułku nadeszła chwila wyboru. Pójść za wezwaniem Zagrzebia i Ribbentropa oznacza zbuntować się przeciw własnym serbskim oficerom i przyspieszyć narodziny państwa, którego natury nikt jeszcze nie potrafi ocenić. Pozostać wiernym przysiędze oznacza bronić walącej się Jugosławii, którą odrzuca wielu jego rodaków.
Wielu się buntuje, aresztuje serbskich oficerów i przyłącza się do sprawy chorwackiej: 7 kwietnia, w marszu ku Viroviticy, 108 pułk o przeważającym składzie chorwackim buntuje się pod dowództwem kapitana Ivana Mraka, aresztuje swoich serbskich oficerów i żołnierzy, rozbraja jednostkę żandarmerii i z grupami ustaszy zawraca ku Bjelovarowi. 8 kwietnia buntownicy, do których dołączają inne jednostki i oddziały 40 Dywizji, w liczbie około 8 000 zajmują miasto. Bunt w Bjelovarze to pierwsza wielka akcja ustaszy przed ogłoszeniem 10 kwietnia przez Slavka Kvaternika Niezależnego Państwa Chorwackiego. Kolejne chorwackie dezercje wzdłuż Drawy ułatwiają niemieckie natarcie na Zagrzeb. Dalszy ciąg ujawni zbrodniczy charakter nowego państwa: w następnych tygodniach okolice Bjelovaru staną się miejscem pierwszych masowych mordów na serbskiej ludności cywilnej.
T07-045