ma 42 lata i od 1937 roku jest inspektorem armii we Lwowie. Lwów (po ukraińsku Lwiw) to główne miasto Galicji Wschodniej – liczy 320 000 mieszkańców, w tym 50% Polaków, 33% Żydów i 16% Ukraińców. Jest stolicą kulturalną i uniwersytecką (Uniwersytet Jana Kazimierza, Politechnika Lwowska) oraz ośrodkiem przemysłowym wschodu kraju (w pobliżu znajdują się rafinerie ropy naftowej w Drohobyczu).
7 września niemieckie natarcie ze Słowacji dociera na obrzeża miasta. Langner organizuje obronę: 32 000 ludzi (resztki Armii Karpaty i Armii Małopolska, regularny garnizon, ochotnicy cywilni), 150 dział, 11 czołgów lekkich, 2 pociągi pancerne (Śmiały i Bartosz Głowacki, które przybyły 18 września). Od 12 do 18 września niemiecka (Gebirgs-Division) generała Ludwiga Küblera atakuje od zachodu i południa. Polscy obrońcy wytrzymują.
17 września sowiecka inwazja zmienia wszystko. 19 września sowiecki generała Filippa Golikowa dociera do wschodnich obrzeży Lwowa. Po raz pierwszy w historii 2 walczące armie oblegają jednocześnie to samo miasto. 20 września spontaniczny incydent zbrojny między niemieckimi i sowieckimi patrolami (Winniki) kosztuje życie 3 Sowietów i 2 Niemców.
21 września do Langnera zgłaszają się 2 emisariusze: niemiecki pułkownik von Schobert i sowiecki kombrig Jakowlew. Rzesza proponuje honorową ewakuację na Węgry przez linie niemieckie. Sowieci żądają kapitulacji przed nimi i grożą atakiem, jeśli Langner ustąpi Niemcom.
Langner poddaje się Sowietom, by ocalić mieszkańców (300 000 cywilów), ufając obietnicy traktowania obrońców jak żołnierzy. 22 września o godzinie 10 podpisuje kapitulację przed Sowietami. Warunki obiecane przez Jakowlewa: oficerowie wolni, żołnierze zwolnieni na słowo honoru, ludzkie traktowanie. Żadna z tych obietnic nie zostaje dotrzymana. Wszyscy oficerowie zostają aresztowani. Około 10 000 z nich trafi wiosną 1940 roku do masowych grobów w Katyniu, Starobielsku i Charkowie – w tym niemal cały sztab Langnera. On sam zostaje uwięziony, lecz w listopadzie 1939 roku ucieka, przedostaje się na Węgry i dołącza do Sikorskiego we Francji. Dowodzi polską dywizją w Szkocji, a następnie służy w brytyjskiej obronie przeciwlotniczej. Po wojnie przebywa na emigracji w Wielkiej Brytanii. Umiera w Newark w 1972 roku. Lwów przechodzi do ZSRR, a od 1991 roku – w niepodległej Ukrainie – nosi nazwę Lwiw (Lviv). Decyzja Langnera pozostaje jedną z najbardziej spornych decyzji września 1939 roku: opierała się na błędnym zaufaniu do prawa międzynarodowego wobec władzy, która go nie przestrzegała.
T01-031