Generał dowodzi na Ukrainie Frontem Południowo-Zachodnim – najpotężniejszym radzieckim zgrupowaniem pancernym. Na papierze ma miażdżącą przewagę w czołgach: tysiące wozów bojowych, w tym nowoczesne, groźne T-34 i KW-1, wobec Panzerów von Kleista. To główny atut Armii Czerwonej w pierwszych dniach operacji Barbarossa.
Rzeczywistość jest jednak przytłaczająca: radzieckie korpusy zmechanizowane są rozproszone, brakuje im paliwa, amunicji i części zamiennych, nie mają wsparcia lotniczego (niebo należy do Luftwaffe) ani niezawodnej łączności. Moskwa dyrektywą nr 3 żąda natychmiastowych kontrofensyw, które odrzucą najeźdźcę za granicę. Załogi, ledwo wyszkolone na nowych czołgach, często nie znają dokładnego położenia nieprzyjaciela, a rozkazy zmieniają się z godziny na godzinę.
Kirponos musi zdecydować o użyciu swoich wojsk pancernych: natychmiast rozpocząć szeroką, skoncentrowaną kontrofensywę, tak jak nakazuje Moskwa, mimo logistycznego chaosu; bądź, przeciwnie, przegrupować je na tyłach, by stoczyć skoordynowaną bitwę obronną; albo oszczędzać je w odwrocie, by zachować potencjał. Jedna z największych bitew pancernych w historii rozegra się w trójkącie Dubno–Łuck–Brody.
Kirponos natychmiast rozpoczyna skoncentrowaną kontrofensywę, pod naciskiem Moskwy i Żukowa, który przybył na miejsce. Od 23 do 30 czerwca jego korpusy zmechanizowane rzucają się do chaotycznej kontrofensywy w rejonie Dubna i Brodów. Mimo przewagi liczebnej i jakości T-34 i KW-1 brak koordynacji, paliwa i osłony lotniczej kończy się katastrofą: radzieckie czołgi atakują zrywami, są niszczone pojedynczo przez niemiecką artylerię i lotnictwo albo porzucane po awarii. traci większość czołgów w ciągu tygodnia. Bitwa opóźnia jednak niemieckie natarcie na Kijów i pokazuje, że nowe radzieckie czołgi, dobrze użyte, będą groźne. Sam Kirponos zginie we wrześniu w okrążeniu pod Kijowem.
T08-009