Jugosławia regenta księcia Pawła, otoczona przez mocarstwa Osi i ich sojuszników, od miesięcy znosi niemiecki nacisk, by przystąpiła do paktu trzech, którego Berlin potrzebuje, by przeprowadzić swoje armie ku Grecji. 25 marca 1941 roku rząd jugosłowiański w końcu podpisuje w Wiedniu akces – z obietnicą, że kraj nie dostarczy Niemcom ani wojsk, ani przejścia.
Podpis wywołuje gwałtowny sprzeciw, zwłaszcza wśród oficerów serbskich i w części opinii publicznej, wrogich jakiemukolwiek zbliżeniu z Niemcami. W nocy z 26 na 27 marca oficerowie lotnictwa pod wodzą generała Bory Mirkovicia zajmują Belgrad, odsuwają księcia Pawła od regencji i ogłaszają pełnoletność młodego króla Piotra II, który ma 17 lat; generał staje na czele nowego rządu.
Spiskowcy muszą natychmiast określić swoją linię wobec Niemiec, których reakcji – jak wiedzą – należy się obawiać. Czy otwarcie wypowiedzieć pakt podpisany 2 dni wcześniej, ryzykując inwazję; utrzymać go dla pozoru, by zyskać na czasie i uspokoić Hitlera; czy pospiesznie szukać gwarancji u Aliantów i ZSRR?
Rząd Simovicia ostrożnie postanawia utrzymać pakt dla pozoru, by zyskać na czasie i nie drażnić Hitlera – unika formalnego wypowiedzenia paktu i oświadcza, że pragnie pokoju – ale ten niuans umyka Hitlerowi. Wściekły, że zamach stanu obalił rząd, który właśnie ustąpił, Führer oświadcza jeszcze tego samego dnia, że chce „zniszczyć Jugosławię”, i nakazuje natychmiastową inwazję, odkładając tym samym atak na ZSRR. Od 6 kwietnia Wehrmacht w niecałe 2 tygodnie miażdży Jugosławię. Zamach belgradzki, gest sprzeciwu cieszący się szerokim poparciem, lecz militarnie nie do utrzymania, przyspiesza katastrofę, której miał zapobiec; historyk John Keegan nazwie go „jednym z najbardziej nierealistycznych, choć romantycznych aktów nieposłuszeństwa w nowożytnej historii Europy”. Zamach przyczyni się jednak do opóźnienia operacji Barbarossa o kilka tygodni.
T07-005