Generał porucznik , urodzony w 1889 roku, dowodzi Armią Macedonii Wschodniej, której zadaniem jest utrzymanie linii Metaksasa – łańcucha betonowych fortów strzegących granicy z Bułgarią, wschodniej tarczy Grecji.
6 kwietnia 1941 roku, przed świtem, atakuje ją Wehrmacht. Warownie takie jak fort Rupel stawiają zaciekły opór: przez 4 dni, od 6 do 9 kwietnia, Grecy odpierają szturm za szturmem, a niemiecki dowódca List odda później hołd ich męstwu. Niemcy obchodzą jednak linię od tyłu: przebijając się przez sąsiednią Jugosławię, omija forty od zachodu.
9 kwietnia Saloniki padają. Dywizje Bakopulosa, wciąż nietknięte za swoim betonem, są teraz odcięte od zaplecza, bez nadziei na zaopatrzenie i odwrót, podczas gdy niemieckie czołgi prą na południe.
Bakopulos staje przed rozdzierającym dylematem. Walka do ostatniego żołnierza dochowałaby wierności przysiędze, ale skazałaby jego ludzi na bezsensowną rzeź; negocjowanie kapitulacji uratowałoby tysiące istnień i może oszczędziłoby wielkiemu miastu bombardowania; rozkaz desperackiego przebicia się na południe byłby samobójstwem. A niektóre forty wciąż nie chcą się poddać.
Bakopulos wynegocjował kapitulację dywizji, by oszczędzić ludzi i miasto: 9 kwietnia o godz. 13 (formalna kapitulacja nastąpiła rankiem 10 kwietnia), po uzyskaniu zgody Naczelnego Wodza Papagosa, wynegocjował honorową kapitulację Armii Macedonii Wschodniej, aby uratować swoich żołnierzy i oszczędzić Salonikom bombardowania. Niemiecki generał List, pełen podziwu dla greckiej odwagi, odmówił wzięcia żołnierzy do niewoli: pozwolił im wrócić do domów ze sztandarami, pod warunkiem oddania broni i sprzętu. Niektórzy obrońcy w imię honoru poszli jeszcze dalej: w forcie Rupel major Duratsos odmówił poddania się 9 kwietnia i złożył broń dopiero rankiem 10. Gdy linia Metaksasa padła, droga na południe otworzyła się przed niemieckimi czołgami – ku ostatecznemu upadkowi kontynentalnej Grecji.
T07-046