Fort Rupel zamyka wąwóz o tej samej nazwie, w miejscu, gdzie rzeka Struma przecina granicę między Bułgarią a grecką Macedonią. To jedno z kluczowych dzieł linii Metaksasa, łańcucha umocnień mającego zagrodzić drogę najeźdźcom z północy. Jego dowódca, major , wie, że jego fort jest celem pierwszorzędnym.
6 kwietnia 1941 roku Niemcy rozpoczynają operację Marita. generała Wilhelma Lista rzuca się na linię Metaksasa, podczas gdy inne kolumny obchodzą umocnienia przez rozpadającą się Jugosławię. Nacisk na Rupel jest natychmiastowy i brutalny: ostrzał artyleryjski, szturmy piechoty, wsparcie lotnicze.
Bardzo szybko sytuacja strategiczna staje się rozpaczliwa. Niemcy posuwają się naprzód na innych odcinkach, zagrożone są Saloniki, a wróg obchodzi odizolowane forty linii i wychodzi na ich tyły. Niemieccy emisariusze, pod wrażeniem oporu, wzywają Duratsosa do wywieszenia białej flagi: walka jest daremna, mówią mu, lepiej oszczędzić swoich ludzi.
Dowódca musi odpowiedzieć: skapitulować, by ocalić garnizon, czy utrzymać fort odcięty od reszty.
Duratsos odrzucił kapitulację i utrzymał pozycję: odmówił poddania się. Wrogowi, który naciskał na poddanie, miał odpowiedzieć: „Twierdze się nie poddają, twierdze się zdobywa”. Rupel i pozostałe dzieła linii Metaksasa broniły się przez 4 dni, zadając straty i zmuszając Niemców do zmiany planów. Dopiero o świcie 10 kwietnia, i to wyłącznie na rozkaz kapitulacji z greckiego Naczelnego Dowództwa – po załamaniu się frontu i upadku Salonik – Duratsos zaprzestał walki. Niemiecki pułkownik osobiście pochwalił „dzielną obronę” i oddał honory wojskowe greckim oficerom. Rupel przeszedł do narodowej legendy jako „macedońskie Termopile”, symbol armii pokonanej, ale niezhańbionej.
T07-035