Wraz z okupacją ruchy opowiadające się za współpracą z Niemcami wychodzą wzmocnione. We Flandrii VNV (Vlaams Nationaal Verbond), flamandzki ruch nacjonalistyczny, liczy na uzyskanie od okupanta autonomii lub niepodległości Flandrii. W Walonii i w Brukseli ruch Rex Léona Degrelle'a, początkowo niezdecydowany, ześlizguje się ku coraz otwartszej kolaboracji. Oba ruchy obiecują porządek, kariery i miejsce w „nowym porządku europejskim”.
Czy kieruje tobą fascynacja, czy oportunizm, pokusa jest realna. Możesz wstąpić do jednego z tych ruchów – z przekonania, z ambicji albo by zyskać przychylność okupanta. Możesz trzymać się z dala od jakiegokolwiek zaangażowania, w ostrożnej neutralności. Możesz też otwarcie im się przeciwstawić, ryzykując represje.
Stawka jest w równym stopniu moralna, co polityczna: wybrać kolaborację to postawić na niemieckie zwycięstwo i stanąć po stronie okupanta; powstrzymać się to czekać, czasem z wyrachowania, czasem z patriotyzmu. Latem 1940 roku przyszłość wydaje się przesądzona na korzyść Niemiec, co czyni pokusę kolaboracji tym silniejszą.
Ogromna większość Belgów, nawet kuszonych, trzyma się z dala, w ostrożnym wyczekiwaniu; tylko aktywna mniejszość decyduje się wstąpić do ruchu kolaboracyjnego: VNV, a później Rex dostarczają okupantowi kadr, administratorów, a potem ochotników na front wschodni (, ). Okupant początkowo faworyzuje VNV (w ramach Flamenpolitik), a potem opiera się także na Rexie. Ta kolaboracja polityczna, mniejszościowa, lecz realna, doprowadzi od 1941 roku do rosnącego wpływu tych ruchów w administracji, a po wyzwoleniu do surowych represji. Wybór z 1940 roku, dokonany w czasie, gdy Niemcy wydawały się niepokonane, będzie miał ciężkie konsekwencje dla tych, którzy go dokonali.
T04-144