17 czerwca 1940 roku generał , podsekretarz stanu w upadłym rządzie Reynauda, udaje się do Londynu, zamiast przyjąć rozejm, o który prosi Pétain. Oficer prawie nieznany szerokiej publiczności, bez wojsk i bez mandatu, dysponuje jednak trybuną: brytyjskim radiem, BBC.
Dylemat niesie ciężkie konsekwencje osobiste i narodowe. Skierować publiczny apel o kontynuowanie wojny to wystąpić przeciwko legalnemu rządowi własnego kraju – czyn, który Vichy uzna za zdradę, karaną śmiercią. Milczeć to pogodzić się z klęską. Wielu innych oficerów, choć przeciwnych rozejmowi, wybierze milczenie lub posłuszeństwo.
De Gaulle może wygłosić publiczny apel na falach radiowych, wzywając Francuzów do dalszej walki. Może po cichu przyłączyć się do brytyjskiego wysiłku wojennego, nie wystawiając się na ryzyko. Może też wrócić do Francji i podporządkować się hierarchii oraz nowej władzy. Od tego wyboru zależeć będzie samo istnienie „Wolnej Francji” i szansa kraju na znalezienie się w obozie zwycięzców.
De Gaulle wygłosił publiczny apel na falach BBC: 18 czerwca 1940 roku skierował do Francuzów wezwanie do dalszej walki, oświadczając, że „płomień francuskiego oporu nie może zgasnąć i nie zgaśnie”. Usłyszało go wówczas bardzo niewielu Francuzów, ale apel stał się aktem założycielskim Wolnej Francji. Skazany przez Vichy zaocznie na śmierć, de Gaulle stopniowo zjednywał sobie kolejne terytoria imperium, ochotników i siły morskie i stawał się twarzą Walczącej Francji. Apel 18 czerwca przeniósł Francję z obozu pokonanych do obozu przyszłych zwycięzców – to jeden z najdonioślejszych aktów w najnowszej historii Francji.
T04-107