, premier Wielkiej Brytanii od 10 maja, codziennie śledzi z Londynu bitwę o Anglię. Luftwaffe bez wytchnienia bombarduje lotniska na południowym wschodzie, a Fighter Command ugina się pod naciskiem, ale zakazał dotąd rozmyślnego bombardowania Londynu: ma nadzieję, że uda mu się jeszcze nakłonić Churchilla do negocjacji, i obawia się odwetu na niemieckich miastach.
W nocy z 24 na 25 sierpnia wszystko się zmienia. Niemieckie bombowce, które nie mogą odnaleźć swoich celów, zrzucają bomby na chybił trafił na południe Londynu – wbrew wyraźnym rozkazom. Po raz pierwszy bomby spadają na brytyjską stolicę.
Wielka Brytania dysponuje Bomber Command zdolnym dosięgnąć Niemiec nocą, choć jego celność jest mierna. Uderzenie na Berlin byłoby ciosem w morale Niemców i dotkliwym zaprzeczeniem słów Hermanna Göringa, który przysiągł, że żadna wroga bomba nigdy nie dosięgnie stolicy Rzeszy. Ale oznaczałoby też przekroczenie progu: otwarcie eskalacji bombardowań miast i ryzyko skierowania Luftwaffe na Londyn.
Churchill musi zdecydować w ciągu 48 godzin, jak odpowiedzieć.
Churchill rozkazuje bezzwłocznie skierować Bomber Command na Berlin w bezpośrednim odwecie. Już w nocy z 25 na 26 sierpnia około 80 brytyjskich bombowców zostaje wysłanych nad Berlin. Zniszczenia materialne są niewielkie, a Flak (Flugabwehrkanone, niemiecka artyleria przeciwlotnicza) strzela obficie, nie zestrzeliwując ani jednej maszyny; tej nocy nie ginie żaden cywil. Ale szok polityczny jest ogromny: Berlin, który uchodził za nietykalny, został trafiony. Brytyjskie naloty powtarzają się w następnych nocach; jeden z nich pociąga za sobą ofiary wśród niemieckich cywilów. Wściekły Hitler 4 września zapowiada masowy odwet, a 7 września Luftwaffe przenosi wysiłek z lotnisk na Londyn: to początek Blitzu. Ta zmiana celu, odciążając Fighter Command w chwili, gdy ten się chwiał, jest przez historyków często uważane za jeden z decydujących niemieckich błędów strategicznych tej bitwy.
T04-065