Dowódca eskadry Blackburn Skua z Fleet Air Arm, brytyjskiego lotnictwa morskiego, otrzymuje 10 kwietnia 1940 roku cel wykryty dzień wcześniej: niemiecki lekki krążownik Königsberg, zacumowany w porcie Bergen na zachodnim wybrzeżu Norwegii. Okręt został trafiony przez norweską artylerię nadbrzeżną podczas inwazji i stoi przy nabrzeżu, częściowo unieruchomiony.
Skua to maszyna hybrydowa – zarazem myśliwiec i bombowiec nurkujący – przeznaczona do działania z lotniskowców, lecz tym razem operuje z Orkadów w Szkocji. Tymczasem Bergen leży na samej granicy jej zasięgu: lot tam i z powrotem nie zostawi niemal żadnego zapasu paliwa, a każdy przeciwny wiatr czy zboczenie z kursu w walce może zmusić załogi do wodowania na Morzu Północnym. Nad fiordem czeka artyleria przeciwlotnicza portu i, być może, niemieckie myśliwce.
Nigdy dotąd wielki okręt wojenny nie został zatopiony atakiem bombowców nurkujących. Okazja, jaką daje nieruchomy okręt przy nabrzeżu, zdarza się rzadko. Lecz ryzyko dla załóg przy takiej odległości jest duże. Dowódca musi zdecydować, jak użyć swoich Skua.
Eskadra przeprowadziła nalot na Königsberg w Bergen, mimo granicznej odległości. Rankiem 10 kwietnia 1940 roku 16 Skua z dywizjonów 800 i 803, które wystartowały z Orkadów, runęło w nurkowaniu na Königsberg stojący przy nabrzeżu w porcie Bergen. Kilka bomb o wadze 500 funtów trafiło krążownik, który przewrócił się i zatonął w ciągu kilku godzin. Po raz pierwszy wielki okręt wojenny został posłany na dno przez bombowce nurkujące – był to ważny precedens techniczny, którego jednak nie powtórzono prędko z braku dostępnych lotniskowców, bo większość z nich znajdowała się na Morzu Śródziemnym. Nad celem stracono tylko jedną maszynę. Ten sukces podsycił rodzącą się dyskusję o podatności okrętów na lotnictwo, którą dalszy przebieg wojny rozstrzygnął brutalnie, od Tarentu po Pearl Harbor.
T03-071