Po klęsce Francji Indochiny Francuskie są odcięte od świata i nie do obrony. Japonia, która od 1937 roku prowadzi wojnę z Chinami, chce przeciąć ostatni wielki szlak zaopatrzenia chińskich nacjonalistów: linię kolejową i drogę łączące port Hajfong z chińską prowincją Junnan. Tokio żąda prawa do stacjonowania wojsk w Tonkinie i korzystania z tamtejszych lotnisk.
Gubernator generalny, admirał , podlega Vichy i nie może liczyć na żadną pomoc: metropolia jest okupowana, Wielka Brytania odmawia zaangażowania, a Stany Zjednoczone poprzestają na protestach. Siły francuskie na miejscu są słabe i odcięte od wszelkich posiłków.
22 września 1940 pod presją prawdziwego ultimatum zostaje narzucone porozumienie. Armia japońska nie czeka jednak na jego wykonanie: oddziały przekraczają granicę i atakują francuskie posterunki. Decoux musi zdecydować, jak postąpić wobec de facto „sojusznika”, który sadowi się w kolonii siłą: ustąpić wszystkim żądaniom, stawić opór zbrojny dla honoru albo spróbować wytargować ograniczoną obecność, walcząc o każdy krok.
Administracja Vichy w praktyce wynegocjowała ograniczoną obecność japońską, targując się o każde ustępstwo: podpisała porozumienie zezwalające na stacjonowanie wojsk japońskich i korzystanie z baz, starając się jednocześnie zachować pozory francuskiej suwerenności. Mimo to doszło do kilku starć, zwłaszcza w okolicach Lang Son, gdzie francuskie posterunki zostały zajęte, zanim zawieszenie broni przywróciło porozumienie. Japonia uzyskała bazę wypadową ku Azji Południowo-Wschodniej; rok później zajęła całe południe Indochin, wywołując amerykańskie embargo, które doprowadziło do Pearl Harbor. Indochiny pozostały pod podwójną, francusko-japońską kuratelą aż do japońskiego zamachu stanu w marcu 1945 roku. Kapitulacja 1940 roku zapoczątkowała tam dekadę wojny.
T05-007