W podziemiach Derby House w Liverpoolu, skąd godzina po godzinie śledzi się bitwę o Atlantyk, marzec 1943 wygląda jak katastrofa: 120 zatopionych statków w jednym miesiącu. „Bitwa o Atlantyk była czynnikiem dominującym w całej wojnie”, napisze ; nigdy nie można było zapomnieć, że wszystko inne od niej zależało. A szala przechyla się w niewłaściwą stronę.
A jednak wreszcie napływają nowe środki: samoloty bardzo dalekiego zasięgu z radarem i reflektorami Leigh Light, wysokoczęstotliwościowa goniometria radiowa, moździerze strzelające do przodu oraz znów odczytywana niemiecka korespondencja szyfrowana. Pozostaje zdecydować, jak wykorzystać ten dar losu. Pewien oficer, którego długo nie lubiano, od lat przekonuje, by przestać kurczowo trzymać się konwojów i uderzyć na wroga u jego progu.
Sztab może utrzymać wszystkie eskortowce w obronie bliskiej, przy konwojach, jak zawsze nakazywała ostrożność; może wydzielić niezależne grupy wsparcia, łowców-zabójców, którzy mogą swobodnie ścigać U-Booty, gdziekolwiek się znajdą; albo postawić najpierw na lotnictwo bardzo dalekiego zasięgu i zablokowanie Zatoki Biskajskiej, przez którą wilcze stada wychodzą na otwarty ocean.
Utworzono grupy wsparcia. Wiosną 1943 roku niezależne grupy łowców-zabójców, w tym ta powierzona Fredericowi Walkerowi, przestały kurczowo trzymać się konwojów i zaczęły swobodnie tropić U-Booty, podczas gdy lotnictwo bardzo dalekiego zasięgu wreszcie wypełniło środkową „lukę” Atlantyku: obie dźwignie zadziałały razem. W maju 1943 roku, w „Czarnym Maju”, broń podwodna straciła około 40 jednostek; wycofał swoje wilcze stada z Północnego Atlantyku. Układ sił odwrócił się na dobre.
T15-001