O świcie 10 maja 1940 roku armia niemiecka zalewa Luksemburg i belgijskie Ardeny. Doktryna belgijska nie przewiduje tam obrony do końca: jednostki osłonowe Strzelców Ardeńskich mają krótko opóźnić nieprzyjaciela, a następnie wycofać się na główną pozycję, położoną dalej na zachód. Łączność jest jednak zerwana i kilka oddziałów nigdy nie otrzymuje rozkazu odejścia.
W Bodange nad rzeką Sûre licząca około 60 ludzi kompania majora Maurice’a Bricarta staje naprzeciw szpicy 1 Dywizji Pancernej: czołgi i około 3 000 piechurów prą ku mostom otwierającym drogę na Sedan.
Bricart nie dostał rozkazu odwrotu. Może utrzymać pozycję i wysadzić przeprawę, opóźniając całą dywizję pancerną, ale za cenę niemal pewnej zagłady swojej odciętej kompanii, która nie może liczyć na posiłki. Może wycofać się z własnej inicjatywy, zgodnie z duchem doktryny, by oszczędzić swoich ludzi. Może też poddać się przeważającemu wrogowi. Każda godzina zyskana tutaj opóźnia dotarcie Panzerów nad Mozę – ale nikt w Bodange nie wie jeszcze, jak wielkie znaczenie będzie miała ta zwłoka.
Bricart utrzymał pozycję i wysadził przeprawę, nie licząc się z kosztami: jego garstka Strzelców Ardeńskich zablokowała 1 Dywizję Pancerną na około 8 godzin 10 maja, dezorganizując niemiecki harmonogram w Ardenach. Dowódca zginął w walce wraz z około dziesięcioma swoimi ludźmi. Epizod pokazał a contrario, że poranny rozkaz odwrotu dla jednostek osłonowych był wątpliwy: tam, gdzie Strzelcy się utrzymali, opóźnili przeciwnika znacznie bardziej, niż sztab uważał za możliwe. Bodange stało się miejscem pamięci armii belgijskiej, symbolem uporczywego oporu w kampanii skądinąd przegranej w 18 dni.
T03-088