Podczas exodusu mosty na Loarze, między Orleanem a Nantes, stają się wąskimi gardłami: blisko 2 miliony ludzi próbuje przedostać się przez rzekę na południe, tworząc kolumny długie na kilkadziesiąt kilometrów. Loara jest ostatnią wielką naturalną przeszkodą przed strefą, którą armia wciąż ma nadzieję utrzymać.
Francuscy saperzy otrzymują sprzeczne rozkazy. Doktryna wojskowa każe niszczyć mosty, by spowolnić Wehrmacht, który depcze po piętach kolumnom uciekinierów. Ale te same mosty są pełne uciekających cywilów, a koordynacja między przytłoczonym sztabem a oddziałami w terenie się załamała.
Od 16 do 18 czerwca kilku oficerów saperów zostaje samych na zatłoczonym moście, z założonym ładunkiem i poleceniem zniszczenia, gdy wróg się zbliża. Wspomnienie Rotterdamu, zbombardowanego 14 maja, i lęk przed Stukami sprawiają, że każda godzina czekania jest udręką dla kolumn stłoczonych na brzegach. Przed tym niemożliwym wyborem oficerowie stają w wielu punktach rzeki.
Saperzy w większości przypadków wykonali rozkaz zniszczenia: w Orleanie, Châteauneuf, Gennes czy Montsoreau mosty wysadzono między 16 a 20 czerwca, gdy zbliżał się wróg. Kilka mostów zniszczono, gdy znajdowali się na nich jeszcze cywile; dokładna liczba ofiar pozostaje nieznana, a najczęściej przywoływany jest przypadek z okolic Amboise. Te dramaty, długo przemilczane, ilustrują całkowitą dezorganizację francuskiego dowództwa w czerwcu 1940 roku, gdy wojskowa logika opóźniania zderzyła się z falą ludzką exodusu. Nie nastąpiło żadne całościowe oficjalne uznanie, a pamięć o tych epizodach pozostała lokalna i fragmentaryczna.
T04-019