Jesienią 1939 roku oficjalna doktryna wymaga samolotów bojowych z metalu, mocno uzbrojonych. De Havilland proponuje coś odwrotnego: szybki dwusilnikowiec zbudowany z klejonego drewna, stawiający wszystko na szybkość i lekkość, a nie na uzbrojenie obronne.
Drewna jest pod dostatkiem i mogą je obrabiać stolarze oraz zakłady meblarskie, z pominięciem przeciążonego przemysłu metalowego. Ministerstwo Lotnictwa wątpi jednak, czy maszyna bez wieżyczek i karabinów maszynowych do obrony zdoła przetrwać, i czy samolot z drewna zasługuje na miano maszyny pierwszej linii.
Czy narzucić tę koncepcję pod prąd, poczekać na lepsze warunki, czy przedstawić ją pod skromniejszą etykietą, by nie zderzyć się z doktryną?
De Havilland trwał przy koncepcji szybkiego, nieuzbrojonego dwusilnikowca z drewna, licząc na to, że prędkość pozwoli umknąć nieprzyjacielowi. Po wielu oporach Ministerstwo Lotnictwa złożyło zamówienie pod koniec 1939 – na początku 1940 roku, a prototyp Mosquito wzbił się w powietrze w listopadzie 1940 roku. Napędzany silnikami Merlin, samolot okazał się jednym z najszybszych swojej epoki i występował jako myśliwiec nocny, lekki bombowiec, samolot typu intruder i samolot rozpoznania fotograficznego. Drewniana konstrukcja bynajmniej nie okazała się wadą: uwolniła moce wytwórcze i pozwoliła zaangażować siłę roboczą z branży stolarskiej.
T01-094