Na apel Admiralicji z 27 maja 1940 roku do udziału w operacji Dynamo zgłasza się ponad 700 małych jednostek cywilnych. Lista jest bardzo różnorodna: jachty z Henley-on-Thames, parowce pasażerskie z Tamizy (PS Medway Queen, PS Princess Elizabeth), kutry rybackie z Cinque Ports, holenderskie kabotażowce, które schroniły się w Anglii po inwazji z 10 maja, motorowe łodzie ratownicze Royal National Lifeboat Institution (RNLI) oraz łódź motorowa ze stacji w Margate.
Wiele z tych łodzi należy do żeglarzy-amatorów. Właściciel weekendowego jachtu dowiaduje się 27 maja, że Admiralicja zbiera małe jednostki w Tilbury i Sheerness. Jedzie tam po południu. Jego cywilne życie nagle się zmienia.
W Tilbury każą mu wybrać: powierzyć łódź Royal Navy albo samemu poprowadzić ją do Dunkierki, pod bombami Luftwaffe i ogniem niemieckiej artylerii nadbrzeżnej.
Większość właścicieli powierza łódź Royal Navy: małe jednostki obsadzają oficerowie i marynarze marynarki oraz doświadczeni ochotnicy, a bardzo niewielu właścicieli – poza rybakami i garstką innych – samodzielnie prowadzi swoje łodzie. Niektóre łodzie są wręcz rekwirowane bez wiedzy właścicieli, z którymi nie udało się skontaktować. Do wyjątków należy 66-letni , były oficer Titanica, który przeżył katastrofę z 1912 roku: wraz z synem Rogerem i młodym skautem morskim przewozi na swoim jachcie Sundowner 127 żołnierzy do Ramsgate. W sumie operacja Dynamo ewakuuje 338 226 żołnierzy, wśród nich dziesiątki tysięcy zabranych lub przeładowanych przez małe jednostki. Od 1965 roku Little Ships co 5 lat organizują pamiątkowy powrót do Dunkierki. Wyrażenie „The Spirit of Dunkirk” („duch Dunkierki”) wchodzi do brytyjskiego języka potocznego na określenie spontanicznej mobilizacji cywilów w obliczu przeciwności. Ocalałe łodzie są dziś rejestrowane przez Association of Dunkirk Little Ships (ADLS).
T03-031