Zbudowany przez Belgię w latach 1932–1935 nad Kanałem Alberta, na północ od Liège, fort Eben-Emael uchodzi za nie do zdobycia. Zajmuje 60 hektarów, mieści 1 200-osobową załogę pod dowództwem majora Jeana Jottranda, ma 17 kopuł artyleryjskich – 2 z działami 120 mm i 12 z działami 75 mm – a chronią go żelbetowe ściany o grubości 2 metrów. Panuje nad 3 kluczowymi mostami na kanale i blokuje każde niemieckie natarcie w kierunku Holandii.
Hitler nakazuje zneutralizować go na początku Fall Gelb za pomocą rewolucyjnej operacji: szturmu cichych szybowców DFS 230, pierwszej tak dużej nowoczesnej operacji powietrznodesantowej. Porucznik , 23-letni spadochroniarz z Westfalii, dowodzi 78 żołnierzami grupy szturmowej „Granit”, którzy przez 6 miesięcy, w największej tajemnicy, ćwiczyli na kopii fortu. Mają ze sobą nową broń, nigdy wcześniej niewykorzystaną w walce: 50-kilogramowe ładunki kumulacyjne Hohlladung.
O 5.25, 10 maja 1940 roku, szybowce lądują na samym dachu fortu. Zaskoczenie jest całkowite. W ciągu kilku minut ładunki kumulacyjne przebijają kopuły. Zdezorganizowana belgijska załoga nie może odpowiedzieć ogniem napastnikom, którzy atakują ją z góry, z dachu fortu.
Ale szybowiec samego Witziga nie doleciał na miejsce: zerwana lina holownicza sprawiła, że wylądował daleko z tyłu. Witzig musi pilnie zdecydować, jak zachować kontrolę nad operacją.
Witzig natychmiast wraca do fortu innym dostępnym szybowcem. Drugi lot dowozi go na miejsce; ląduje awaryjnie o 11.00, by koordynować końcową fazę szturmu. O 12.15, 11 maja 1940 roku, po 32 godzinach oblężenia major Jottrand kapituluje. Akcja kosztuje 6 poległych Niemców i 60 poległych Belgów, a do niewoli trafia 1 200 Belgów. Eben-Emael zapisuje się jako jedna z najśmielszych operacji wojskowych początku II wojny światowej, a Hitler przyznaje Witzigowi Krzyż Rycerski 10 maja 1940 roku. Witzig przeżywa wojnę, w 1943 roku dowodzi operacjami powietrznodesantowymi w Tunezji, po 1955 roku służy w Bundeswehrze i umiera w 2001 roku w wieku 85 lat. Fort Eben-Emael zostaje muzeum w 1979 roku. Jego upadek dowodzi, że statyczne fortyfikacje są przestarzałe wobec nowych doktryn powietrznodesantowych połączonych z bronią kumulacyjną – to lekcja, która wpłynie na projektowanie fortyfikacji po wojnie.
T03-019