Od początku inwazji Belgia obawia się wewnętrznego sabotażu i szpiegostwa. Audytor generalny , odpowiedzialny za bezpieczeństwo państwa, musi zdecydować o losie osób uznanych za niebezpieczne: skrajnie prawicowych działaczy sprzyjających Rzeszy, „wrogich” cudzoziemców, rozmaitych podejrzanych.
Logika bezpieczeństwa jest silna: w samym środku ofensywy pozostawienie na wolności potencjalnych sympatyków wroga wydaje się nieodpowiedzialne. Ale tryb nadzwyczajny – masowe aresztowania administracyjne, bez wyroku – niesie ze sobą poważne ryzyko nadużyć, zwłaszcza pośród klęski i psychozy piątej kolumny.
Ganshof może zarządzić szerokie internowanie podejrzanych, a następnie przekazanie ich na tyły (do Francji) w miarę cofania się frontu, aby uchronić ich przed wrogiem. Może też przeciwnie – starannie rozpatrywać każdy przypadek z osobna, ryzykując, że prawdziwi agenci się prześlizgną. Może wreszcie zrezygnować z wywożenia, by zatrzymanych pozostawić pod belgijską kontrolą. Tymczasem wywiezienie internowanych, powierzonych po drodze spanikowanym żołnierzom francuskim, niesie śmiertelne niebezpieczeństwo.
Ganshof zarządził internowanie na szeroką skalę i przekazał podejrzanych na tyły, do Francji: między 10 a 15 maja 1940 roku setki „podejrzanych” (w tym Van Severen i Degrelle) internowano – m.in. w więzieniu Pandreitje w Brugii – a następnie wywieziono do Francji. Środek ten, uzasadniony pilną potrzebą bezpieczeństwa, wymknął się potem wszelkiej kontroli: część internowanych, powierzonych francuskim eskortom ogarniętym psychozą piątej kolumny, została doraźnie rozstrzelana w Abbeville 20 maja. Epizod pokazał, jak administracyjna decyzja o bezpieczeństwie, podjęta w panice, może doprowadzić do zbrodni – i jak trudno pogodzić bezpieczeństwo państwa z prawami jednostki w czasie klęski.
T03-093