Od połowy sierpnia 1940 roku Luftwaffe Hermanna Göringa zaciekle atakuje lotniska i stacje radarowe brytyjskiego Fighter Command w południowo-wschodniej Anglii. Straty po obu stronach są ciężkie, ale zużycie brytyjskich myśliwców i pilotów poważnie niepokoi głównodowodzącego po stronie przeciwnika, Hugh Dowdinga. Panowanie w powietrzu – warunek, od którego Hitler uzależnia wszelką inwazję – wydaje się w zasięgu ręki.
W nocy z 24 na 25 sierpnia zabłąkane niemieckie bombowce zrzuciły jednak bomby na Londyn; RAF odpowiedział bombardowaniem Berlina, publicznie upokarzając Göringa, który przysięgał, że stolica Rzeszy pozostanie nietknięta. Rozwścieczony Hitler grozi odtąd „zrównaniem angielskich miast z ziemią”.
7 września Göring udaje się osobiście na przylądek Gris-Nez, by rozstrzygnąć o kierunku ofensywy. Pytanie strategiczne jest jasne: czy nadal dusić Fighter Command na jego lotniskach, czy przenieść główny wysiłek na Londyn – by złamać brytyjskiego ducha i, jak liczą Niemcy, zmusić RAF do decydującej walki w obronie stolicy?
Göring decyduje się przenieść główny wysiłek na Londyn. Po południu 7 września – w „Czarną sobotę” (Black Saturday) – blisko 1 000 maszyn uderza na doki londyńskiego East Endu, rozpoczynając Blitz. To przesunięcie paradoksalnie przynosi ulgę Fighter Command, którego lotniska zostają oszczędzone w chwili, gdy są najbardziej nadwerężone, i pozwala mu się odbudować. Rachuba na złamanie Londynu zawodzi: miasto wytrzymuje, a RAF, bynajmniej nie unicestwiony, 8 dni później zadaje Luftwaffe ciężkie straty. Zwrot z 7 września historycy uważają dziś za jeden z wielkich błędów strategicznych Niemiec w 1940 roku; Blitz natomiast potrwa do maja 1941 roku i pochłonie ponad 40 000 brytyjskich cywilów.
T05-002